Wielu podatników nie ma obowiązku ustalania i odprowadzania podatku w trakcie roku podatkowego. Robią to dopiero po zakończeniu roku podatkowego, składając stosowne zeznania podatkowe. Obowiązki związane z prawidłowym obliczeniem, poborem i zapłatą podatku w trakcie roku podatkowego zostały przerzucone na płatników. Przykładem są zasady rozliczania podatku dochodowego od wynagrodzeń przez zakład pracy, który działa w charakterze płatnika.

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Tak wynika z art. 8 ordynacji podatkowej (dalej op). Zgodnie z art. 28 § 1 op każdemu płatnikowi przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa. Wysokość wynagrodzenia należnego płatnikowi określa § 1 rozporządzenia ministra finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa (DzU nr 240, poz. 2065). Wynosi ono 0,3 proc. kwoty podatków pobranych przez płatnika na rzecz budżetu państwa i jest potrącane z kwoty pobranego podatku. Pobranie tego wynagrodzenia jest prawem płatnika, a nie jego obowiązkiem. Przepisy wyraźnie bowiem wskazują, że wynagrodzenie to jest uprawnieniem przysługującym płatnikowi, jeśli prawidłowo wykona on swoje obowiązki, tj. obliczy i pobierze podatek, a następnie terminowo go zapłaci.

Więcej w Rzeczpospolitej z 17 sierpnia 2012 r.