Jak czytamy w Rzeczpospolitej, spór dotyczył PIT-36L za 2009 r., jaki podatnik złożył w urzędzie skarbowym.
Potem postanowił je jednak skorygować. Fiskus postanowił lepiej przyjrzeć się rozliczeniom podatnika i skontrolować rozliczenia przedsiębiorcy w PIT i VAT za 2009 r.

Przeprowadzone czynności ujawniły nieprawidłowości. Organy podatkowe zarzuciły, że podatnik zawyżył koszty podatkowe i naruszył przepisy ustawy o rachunkowości. U podatnika zapisy na kontach analitycznych nie odzwierciedlają faktycznie poniesionych wydatków i brak jest dowodów dokumentujących ich poniesienie.

Dodatkowo fiskus zarzucił, że przedsiębiorca rozliczył faktury VAT, mające dokumentować zakup usług budowlanych, których nie było. W konsekwencji wydatki udokumentowane zakwestionowanymi fakturami VAT nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów. Sprawa znalazła finał w sądzie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt: I SA/Po 508/12 nie uwzględnił skargi podatnika. Potwierdził, że ponieważ sporne faktury nie dokumentują przebiegu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, kwoty w nich wskazane nie mogą zostać uznane za koszt podatkowy.
Sąd przypomniał m.in., że faktury wystawione przez podmioty nieistniejące czy też niedokumentujące faktycznych zdarzeń z ich udziałem nie nadają cech dowodu księgowego.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono też, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości dowody księgowe powinny być rzetelne. Oznacza to, że muszą być zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 ustawy o rachunkowości, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i przeróbek.

Więcej w Rzeczpospolitej z 24 października 2012 r.