Mój mąż zatrudniony jest w niepełnym wymiarze czasu pracy, lecz pracuje tak, jakby był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Czy za godziny przepracowane ponad ustalony przez strony wymiar należy mu się wynagrodzenie jak za godziny nadliczbowe? – pyta czytelniczka Dziennika Gazety Prawnej.
Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy przysługuje za pracę ponad wymiar ustalony w umowie o pracę normalne wynagrodzenie bez dodatków z tytułu pracy nadliczbowej. Dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych przysługują jedynie wówczas, gdy została przekroczona dzienna lub tygodniowa norma czasu pracy przewidziana w art. 129 par. 1 k.p.
Należy jednak podkreślić, że zgodnie z art. 151 par. 5 k.p. strony ustalają w umowie o pracę dopuszczalną liczbę godzin pracy ponad określony w umowie wymiar dla osoby zatrudnionej na niepełny etat. Ich przekroczenie oznacza, że pracownik powinien otrzymać, oprócz normalnego wynagrodzenia, także dodatek do pensji w wysokości takiej jak za pracę w godzinach nadliczbowych.
Praca taka nie ma charakteru pracy w godzinach nadliczbowych, ponieważ te zaczynają się dopiero po przekroczeniu powszechnie obowiązujących norm czasu pracy. A zatem w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, praca do umownie ustalonej granicy opłacana jest normalnym wynagrodzeniem za pracę, praca powyżej granicy, ale poniżej normy czasu pracy wynikającej z kodeksu pracy – normalnym wynagrodzeniem powiększonym o dodatek (art. 1511 . 1 k.p. w związku z art. 151 par. 5 k.p.), zaś praca powyżej norm czasu pracy, czyli praca w godzinach nadliczbowych – wynagrodzeniem normalnym powiększonym o stosowny dodatek, którego wysokość określana jest w art. 1511.p.
Biorąc pod uwagę art. 151 par. 5 k.p., omawiane świadczenie przysługuje pracownikowi jedynie pod warunkiem porozumienia się stron stosunku pracy co do dopuszczalnej liczby godzin pracy ponad określony w umowie wymiar czasu pracy.
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 21 listopada 2012 r.