Teraz może to zrobić wtedy, gdy w trakcie postępowania odwoławczego okaże się, że zobowiązanie podatkowe jest za niskie.

Pozwala na to jeszcze art. 230 ordynacji podatkowej. Jak podkreśla się w doktrynie, przepis ten jest złamaniem zakazu reformationis in peius, czyli orzekania na niekorzyść strony w postępowaniu odwoławczym.
A widmo wymierzenia jeszcze wyższej daniny skutecznie zniechęca do kwestionowania rozstrzygnięć fiskusa.

Od 1 stycznia 2013 r. art. 230 już nie znajdziemy w ordynacji podatkowej. Będzie go można stosować tylko do spraw zwróconych organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego przed tą datą.

Co pozostaje fiskusowi? Art. 234, który daje szansę zmiany decyzji na niekorzyść podatnika wtedy, gdy rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo lub interes publiczny. To pojęcia niedookreślone, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że taka procedura jest zarezerwowana dla naprawdę istotnych błędów.
Przypomnijmy, że na odwołanie mamy 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Jak liczyć ten termin? Nie uwzględniamy tu dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Jeżeli więc podatnik otrzymał decyzję 3 grudnia, termin upływa 17 grudnia o godz. 24.00.
Odwołanie składamy za pośrednictwem urzędu, który wydał decyzję.
Jeżeli nie zdążymy w ciągu 14 dni, możemy złożyć wniosek o przywrócenie terminu i usprawiedliwić spóźnienie. Trzeba to zrobić w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny zwłoki. W odwołaniu musimy określić, czego się domagamy, czyli że wnosimy np. o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jeżeli nie odwołaliśmy się od decyzji urzędu, pozostają nam tzw. tryby nadzwyczajne. Czyli wniosek o wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji. Ale możemy je wykorzystać tylko w wymienionych w ordynacji podatkowej sytuacjach.

Więcej w Rzeczpospolitej z 23 listopada 2012 r.