Karta podatkowa jest korzystna dla osób o wysokich dochodach. Jeśli interesy nie idą, przedsiębiorca straci na tej formie rozliczenia. Karta może też się przydać tym, którzy chcą się pozbyć firmowego majątku, np. samochodu albo lokalu. Płacą bowiem stałą daninę w wysokości ustalonej przez urząd skarbowy i nie muszą jej zwiększać w razie sprzedaży.

Wniosek o opodatkowanie w formie karty składamy na formularzu PIT-16. Można go dołączyć do wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej CEIDG-1 (tak wynika z instrukcji jego wypełniania).

Jeśli chcemy zmienić formę opodatkowania i rozliczać się za pomocą karty, PIT-16 składamy do 20 stycznia.
Jeśli dopiero startujemy, wniosek składamy przed rozpoczęciem działalności gospodarczej.
Kartowicze zwolnieni są z obowiązku prowadzenia ksiąg. Płacą tylko miesięczny podatek (do 7 dnia następnego miesiąca, a za grudzień do 28 grudnia) pomniejszony o składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Do 31 stycznia następnego roku składają deklarację PIT-16A.

Ponadto kartowicze muszą prowadzić ewidencje związane z zatrudnianiem pracowników. Zobowiązani są też wydawać na żądanie klienta rachunki i faktury stwierdzające sprzedaż towarów lub wykonanie usługi. Trzeba je przechowywać przez pięć lat, licząc od końca roku, w którym je wystawiono. Przedsiębiorcy rozliczający się w tej formie nie mogą skorzystać z preferencyjnego rozliczenia z małżonkiem bądź z dzieckiem i z żadnych ulg (oprócz odliczenia składki zdrowotnej).

Więcej w Rzeczpospolitej z 27 listopada 2012 r.