W myśl art. 921.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Przy czym pracownik, który otrzymał odprawę, nie może już ponownie nabyć do niej prawa.

W analizowanej sytuacji istotne znaczenie ma ustalenie, czy zachodził związek czasowy między zakończeniem zatrudnienia a uzyskaniem renty. W zasadzie takie zdarzenia, jak ustanie stosunku pracy oraz przyznanie pracownikowi renty z tytułu jego niezdolności do pracy, powinny następować bezpośrednio po sobie. Jednak od zasady tej są wyjątki. Występują wówczas, gdy rozwiązanie stosunku pracy jest poprzedzone chorobą pracownika, a data przyznania pracownikowi renty nie zbiega się bezpośrednio z datą rozwiązania stosunku pracy.

W tej sytuacji istotna jest treść art. 100 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W myśl tego przepisu, jeżeli ubezpieczony pobiera zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy wypłacane na podstawie przepisów kodeksu pracy, prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy powstaje z dniem zaprzestania pobierania tego zasiłku, świadczenia lub wynagrodzenia. Były pracownik nie może więc w razie pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu zatrudnienia uzyskać od razu renty z tytułu niezdolności do pracy. Nabywa do nich prawo dopiero o zakończeniu pobierania zasiłku lub świadczenia rehabilitacyjnego. Potwierdza to dodatkowo istnienie związku między ustaniem zatrudnienia i nabyciem prawa do renty oraz uzasadnia prawo byłego pracownika do odprawy.

Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 6 grudnia 2012 r.