Podstawą przyznania ochrony przedemerytalnej jest wiek. Zakaz wypowiadania umów dotyczy pracowników, którym w momencie wręczania wymówienia brakowało czterech lat do osiągnięcia wieku emerytalnego. Nie stosuje się natomiast do tych, którzy taki wiek osiągną już w trakcie okresu wypowiedzenia. Stanowisko to wynika z rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1999 r. (I PKN 643/98).

Sejm 11 maja 2012 r. znowelizował ustawę o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wydłużając od 1 stycznia 2013 r. wiek emerytalny do 67 lat dla kobiet i mężczyzn. Będzie to następowało stopniowo, w każdym kolejnym kwartale wiek emerytalny będzie wzrastał o miesiąc. Zmiana ta wpływa na zakres gwarancji z art. 39 k.p. Pracownicy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej byli lub mogliby być (gdyby pozostawali w stosunku pracy) objęci tą ochroną, będą nią objęci do czasu osiągnięcia podwyższonego wieku emerytalnego.

Czteroletnia ochrona dotyczy jedynie rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem i odnosi się do umów zawartych na czas nieokreślony. Jeżeli zatrudnienie jest terminowe, to stosunek pracy rozwiąże się w przewidzianym okresie, niezależnie od tego, czy pracownik jest objęty okresem ochronnym. Stanowisko takie zajął SN w wyroku z 27 lipca 2011 r. (Il PK 20/11). Przewidziany w art. 39 k.p. zakaz wcześniejszego wypowiedzenia umowy o pracę nie dotyczy tej zawartej na czas określony, która rozwiązałaby się z upływem okresu jej trwania przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego.

Zakaz przewidziany w art. 39 k.p. nie wiąże pracodawcy i pracownika w wieku przedemerytalnym, jeżeli chcą rozstać się w drodze porozumienia stron. Mogą to zrobić w każdym czasie. Dodatkowo, ponieważ regulacja ta dotyczy jedynie wymówienia, nie ma przeszkód, aby umowa rozwiązała się lub wygasła, jeżeli zaistnieją ku temu przesłanki.

Więcej w Rzeczpospolitej z 19 grudnia 2012 r.