Wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego zainteresowany składa w nieprzekraczającym 30 dni terminie od wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu potwierdzającego pobieranie zasiłku dla bezrobotnych. W przeciwnym razie ZUS odmówi wypłaty tego świadczenia. Do wniosku należy dołączyć dowody uzasadniające prawo do świadczenia przedemerytalnego. Brak któregokolwiek z dokumentów lub nieprzedłożenie go w terminie wyznaczonym przez ZUS skutkuje tym, że organ rentowy odmówi przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W większości wypadków rozwiązanie angażu z przyczyn dotyczących zakładu następuje za wypowiedzeniem pracodawcy lub za porozumieniem stron. Należy pamiętać, że osobie, która sama złożyła wymówienie, nie przysługuje prawo do świadczenia przedemerytalnego.

Jeżeli wnioskodawca ma ustalony kapitał początkowy lub miał ustalone prawo do renty z racji niezdolności do pracy, w ZUS znajdują się dokumenty potwierdzające wysokość zarobków uzyskanych w okresie wybranym do ustalenia podstawy wymiaru renty lub kapitału. Gdy ubiegający się o świadczenie podlegał ubezpieczeniom po ustaleniu kapitału początkowego lub przyznaniu renty, wystarczy, że przedstawi dokumentację uzupełniającą. Brak tych dokumentów nie stanowi przeszkody w przyznaniu świadczenia przedemerytalnego.

1 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw. Przede wszystkim przewiduje ona stopniowe podwyższanie wieku emerytalnego dla kobiet i mężczyzn do 67 lat. Zmiany wprowadzone nowelizacją dotyczą kobiet urodzonych po 31 grudnia 1952 r. oraz mężczyzn urodzonych po 31 grudnia 1947 r. Modyfikacje obejmują też świadczenia przedemerytalne. Zasady ich przyznawania nie zmieniają się, natomiast wydłuża się okres pobierania tego świadczenia.

Do 31 grudnia 2012 r. włącznie prawo do niego ustawało, a tym samym ZUS przestawał je wypłacać z dniem osiągnięcia 60 lat przez kobietę i 65 lat przez mężczyznę. Od 1 stycznia 2013 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego ustaje z dniem osiągnięcia wydłużonego wieku emerytalnego, określonego w art. 24 ust. la i lb oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Chyba że prawo do świadczenia ustanie lub wygaśnie przed tym dniem.

Zatem osoby, które 1 stycznia 2013 r. miały ustalone decyzją ZUS prawo do m.in.: świadczenia przedemerytalnego na podstawie ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, zachowują te uprawnienia do dnia osiągnięcia wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. la i lb oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej, chyba że prawo do świadczenia ustanie lub wygaśnie przed tym dniem.

W wyniku zmiany wydłużającej powszechny wiek emerytalny, a tym samym wydłużającej czas poobierania świadczenia przedemerytalnego, osoby przebywające na nim, które w trakcie pracy zawodowej nie zgromadziły na swoim koncie w ZUS zbyt wysokiego kapitału początkowego i składek społecznych, będą w korzystniejszej sytuacji od innych ubezpieczonych, których objęła reforma. Wynika to stąd, że kwota świadczenia przedemerytalnego jest wyższa od najniższej emerytury. Obecnie najniższa emerytura wynosi 799,18 zł, natomiast świadczenie przedemerytalne 938,25 zł.

Gdy więc przeciętna emerytura powszechna będzie kształtowała się na dotychczasowym poziomie lub zostanie podniesiona do kwoty najniższej emerytury, osoby te będą mogły dłużej pobierać wyższe świadczenie przedemerytalne.

Więcej w Rzeczpospolitej z 24 stycznia 2013 r.