W przypadku pracownika, który po raz pierwszy uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności, stosuje się ust. 1 art. 2a ustawy o rehabilitacji. Oznacza to, że należy go wliczyć do stanu zatrudnienia osób z niepełnosprawnością od dnia przedstawienia orzeczenia pracodawcy.

W przypadku kolejnego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność zastosowanie może natomiast znaleźć ustęp 2 lub ustęp 3 art. 2a ustawy o rehabilitacji. Zależy to od treści tego orzeczenia oraz momentu złożenia wniosku o jego wydanie.

W obydwu tych przypadkach ustawodawca posłużył się sformułowaniem „osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia”. Takie sformułowanie przepisu wzbudzało po stronie pracodawców liczne wątpliwości.
Zastanawiali się, czy stosowanie art. 2a jest obligatoryjne, czy jest to uprawnienie. Problem dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy pracownik przedstawia kolejne orzeczenie potwierdzające jego niepełnosprawność z opóźnieniem, co wymaga sporządzenia korekt dokumentów.

W związku z tymi wątpliwościami Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych wystąpiła z pytaniem do BON. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest bowiem szczególnie ważne przy obowiązkach sprawozdawczych przedsiębiorców zatrudniających osoby niepełnosprawne. Pracodawcy przekazują do PFRON m.in. informacje określające osiągane wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formularzu INF-1 czy we wniosku Wn-D dotyczącym dofinansowań do wynagrodzeń.

W stanowisku z 22 stycznia 2013 r. BON wyraziło opinię o obowiązku stosowania dyspozycji przepisów art. 2a ustawy, aby właściwie ustalić wartości stanów zatrudnienia. Zaznaczyło jednak, że co do zasady korekty mają charakter obowiązkowy w razie nieuzasadnionego pomniejszenia obowiązków pracodawcy, zaś w przypadku nieuzasadnionego zmniejszenia uprawnień są fakultatywne.