Jak odpowiada dzienniki „Rz” – wynajmujący będzie miał obowiązek wystawić fakturę w momencie otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności, określonego w umowie lub na fakturze (art. 19 ust. 13 pkt. 4 ustawy o VAT).

Spółka może odliczyć VAT od nabytych usług w deklaracji za okres, w którym otrzymała fakturę lub w jednym z dwóch następnych okresów rozliczeniowych. W przypadku usług najmu możliwość odliczenia VAT nie jest uzależniona od tego, czy usługa została wykonana, czy nie (art. 86 ust. 12a pkt. 1, art. 19 ust. 13 pkt. 4 ustawy o VAT). Jest to jeden z przypadków, określonych w przepisach o VAT, kiedy podatnik może odliczyć VAT z faktury, która dokumentuje niewykonaną jeszcze usługę.

Zaliczenie opłaconego z góry czynszu do kosztów podatkowych będzie wynikało z charakteru tego wydatku.
Czynsz najmu, jako koszt pośrednio związany z przychodami, w rachunku podatkowym należy ująć w dacie poniesienia. Zgodnie z art. 15 ust 4d-4e ustawy o CIT dniem poniesienia kosztu jest dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), a w razie ich braku – na podstawie innego dowodu, z wyjątkiem rezerw i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Zaliczenie czynszu do kosztów podatkowych będzie zatem uzależnione od bilansowego ujęcia tego kosztu.
Sposób ujęcia zapłaconego z góry czynszu w księgach rachunkowych wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z nim czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów dokonuje się wtedy, gdy dotyczą one przyszłych okresów sprawozdawczych. Ponieważ czynsz ma być opłacony za pół roku, przez taki okres należy rozliczać go w czasie, w miesięcznych okresach, z zastosowaniem konta „Rozliczenia międzyokresowe czynne”. Gdyby kwota czynszu nie była – zgodnie z polityką rachunkowości przyjętą w spółce – istotna, spółka mogłaby ją zaliczyć do kosztów jednorazowo.