Trudno jest znaleźć przepis, który wprost mówiłby, że zwrot kosztów używania samochodu niebędącemu w delegacji pracownikowi mobilnemu podlega zwolnieniu z PIT. Zwolnieniu podlega jedynie „kilometrówka” czy ryczałt za jazdy lokalne (art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy PIT) oraz „kilometrówka” wypłacana jako zwrot kosztów z tytułu podróży służbowych – czytamy w Rzeczpospolitej.
Artykuł 21 ust. 1 pkt. 16 ustawy o PIT, zwalniający z podatku – do określonych limitów – należności z tytułu podróży służbowych, nie może jednak znaleźć zastosowania w przypadku pracowników mobilnych. Przedstawiciel handlowy, poruszając się po obszarze oznaczonym jako jego miejsce pracy, nie jest bowiem w podróży służbowej.
Nie możemy zastosować także zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt. 23b ustawy o PIT. Na jego podstawie zwalnia się co prawda koszty prywatnych samochodów poniesione przez pracownika z tytułu używania ich na potrzeby zakładu pracy wjazdach lokalnych. Jednak zwolnienie to dotyczy wyłącznie sytuacji, w których obowiązek ponoszenia kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw. Niestety, nie znajdziemy w przepisach obowiązku zwrotu pracownikom mobilnym ponoszonych kosztów używania ich prywatnych samochodów.
Ustawy, do których odwołano się w art. 21 ust. 1 pkt. 23b ustawy o PIT, dotyczą jedynie niektórych pracowników Poczty czy Lasów Państwowych.
Są jednak pewne przesłanki, na podstawie których można uznać, że kilometrówka wypłacana pracownikom mobilnym podlegałaby zwolnieniu z podatku oraz ze składek na ZUS.
Miałoby to miejsce w sytuacji, gdyby uznać, że wypłacone pracownikowi świadczenie jest ekwiwalentem za używany przez niego na potrzeby pracodawcy sprzęt/narzędzie (art. 21 ust. 1 pkt. 13 ustawy PIT oraz § 2 ust. 1 pkt. 9 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek).
Stanowisko takie zajęła Izba Skarbowa w Bydgoszczy w interpretacji z 9 czerwca 2010 r. (ITPB2/415-399/10/IB). Wskazała w niej: „Definicje zawarte w słownikach języka polskiego określają, iż:
– „narzędzie” to urządzenie proste lub złożone umożliwiające wykonywanie jakiejś czynności lub pracy; przyrząd, instrument;
– „materiał” to, z czego wytwarzane są przedmioty, tworzywo, substancja, artykuł, produkt;
– „sprzęt” to przedmioty użytkowe, maszyny, urządzenia.
Stwierdzić zatem należy, iż w sytuacji gdy wysokość ww. ekwiwalentu pieniężnego odzwierciedla wydatki poniesione w związku z wykorzystywaniem własnych narzędzi, materiałów lub sprzętu przy wykonywaniu pracy na rzecz pracodawcy, ekwiwalent ten stanowi przychód zwolniony od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt. 13 ustawy PIT”.
Posługując się przywołaną w interpretacji definicją sprzętu, można by uznać, że jest nim także samochód.
Nie można jednak pominąć tego, że ten sam organ we wcześniejszej interpretacji z 8 kwietnia 2009 r. (ITPB2/415-37/09/AD) odwołał się do innych definicji słownikowych, wskazując, że za „narzędzie” uważa się urządzenie umożliwiające ręczne wykonanie jakiejś czynności lub pracy, natomiast „sprzęt” to przedmiot używany do jakichś prac lub w jakichś okolicznościach. Zdaniem IS w Bydgoszczy pojęcia te należy interpretować ściśle i nie można uznać, że przepis ten dotyczy także używania przez pracowników samochodów osobowych.
Więcej w Rzeczpospolitej z 5 kwietnia 2013 r.