Zagadnieniem, z którym wiąże się wiele wątpliwości podatników, jest przewóz niepełnosprawnych na zabiegi. Zgodnie z przepisami do ulgi uprawnia używanie samochodu osobowego, który musi być własnością lub współwłasnością osoby niepełnosprawnej z I lub II grupą inwalidztwa lub podatnika, na którego utrzymaniu pozostają niepełnosprawni z I i II grupą albo podopieczny do 16 roku życia uznany za niepełnosprawnego na podstawie odrębnych przepisów.

Jak wskazują interpretacje izb skarbowych, z ulgi może skorzystać dwoje małżonków dowożących na zabiegi wspólnego podopiecznego jednym i tym samym samochodem. Fiskus potwierdza, że każde z nich może niezależnie od siebie odliczyć wydatek, maksymalnie 2280 zł (interpretacje indywidualne nr IBPBII/1/415-87/08/TK, IBPBII/1/415-860/12/MCZ, IBPBII/1/415-628/12/AA).

Odliczenie przysługuje wyłącznie, jeśli podopieczny nie osiągnął w 2012 r. dochodów przekraczających 9120 zł i jest członkiem najbliższej rodziny podatnika tzn. małżonkiem, dzieckiem (w tym przysposobionym lub przyjętym na wychowanie), pasierbem, rodzicem (w tym współmałżonka), bratem, siostrą, ojczymem, macochą, zięciem lub synową.

W wypadku tego wydatku nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających jego wysokość.
Jednakże na żądanie skarbówki podatnik ma obowiązek przedstawić dowody potwierdzające prawo do odliczenia, w szczególności dokumentujące zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Wydatki, jeśli mają być podstawą skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, nie mogły być podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie.