Spółka wynajmuje lokale handlowe. Podpisuje z dostawcami mediów umowy, na podstawie których otrzymuje faktury ze stawką 8 proc. VAT, a następnie refakturuje wynikające z nich koszty na najemców – z tą samą stawką. Najemcy, na podstawie wystawianych przez spółkę faktur, opłacają kwoty należne za czynsz oraz za korzystanie z mediów. We wniosku o interpretację spółka zadała pytanie, czy najem lokali i dostawę mediów należy traktować jako świadczenia odrębne, czy też jest to usługa jednolita. Sama opowiedziała się za koncepcją pierwszą. Uznała, że najem lokali podlega opodatkowaniu stawką VAT 23 proc., a dostawa mediów – stawką 8 proc. Za kluczowe uznała postanowienia zawieranych z najemcami umów, zgodnie z którymi kwoty uiszczane z tytułu najmu oraz z tytułu korzystania z mediów są niezależne od siebie, przy czym spółka nie ma wpływu na wysokość opłat za media.

Organ podatkowy nie zgodził się z tym stanowiskiem. Uznał, że przedmiotem świadczenia oferowanego przez spółkę jest usługa główna (najem), a koszty dodatkowe (m.in. opłaty za media) uwzględniane są w rachunku kosztów zmierzającym do ustalenia ceny usługi kompleksowej. Spółka zaskarżyła wskazaną interpretację do WSA, który uwzględnił jej zarzuty. Organ złożył od wyroku WSA skargę kasacyjną do NSA.

NSA w wyroku z 16 kwietnia 2013 r. (I FSK 801/12) oddalił skargę, przychylając się do stanowiska spółki, popartego w zaskarżonym wyroku. Zgodził się, że sporne usługi są świadczeniami odrębnymi. Przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE (sprawa C-392/11), zgodnie z którym świadczenie przez dany podmiot wielu usług traktuje się co do zasady odrębnie, chyba że istnieją okoliczności przesądzające o słuszności uznania ich za usługę kompleksową. Nie ma to miejsca w przedmiotowej sprawie, tym bardziej że spółka refakturuje usługę dostawy mediów z taką samą, 8-proc. stawką VAT, jak również nie nalicza w związku z pośrednictwem żadnej marży.