Regulacji dotyczących obowiązkowych korekt odpisów amortyzacyjnych nie sposób interpretować w oderwaniu od definicji wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Artykuł 16g ust. 1 ustawy o CIT wskazuje sposób określania wartości początkowej będącej podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się cenę ich nabycia, a w razie wytworzenia środków trwałych we własnym zakresie – koszt ich wytworzenia.

Odsetki, zarówno te otrzymywane przez podatnika – a więc zwiększające jego przychody, jak i obciążające wynik finansowy – czyli kosztowe, są dla celów podatkowych rozpoznawane kasowo. Oznacza to, że wpływają one efektywnie na wynik podatkowy jedynie w przypadku ich rzeczywistego otrzymania bądź zapłaty (przez zapłatę rozumie się również kapitalizację odsetek – czyli zaliczenie ich do sumy głównej pożyczki/kredytu). Stanowi o tym wprost art. 12 ust. 4 pkt. 1 oraz 16 ust. 1 pkt. 11 ustawy o CIT. Taka klasyfikacja odsetek była również wielokrotnie potwierdzona przez orzecznictwo sądowo-administracyjne (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2005 r.,FSK 2025/04).

Jednak w przypadku wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych sytuacja jest inna. Do ich wartości początkowej należy zakwalifikować odsetki naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania.

Odpowiedź na pytanie, jak należy zdefiniować pojęcie odsetek naliczonych, znaleźć można na przykład w interpretacji Izby Skarbowej w Łodzi z 24 kwietnia 2012 r. (IPTPB3/423-42/12-2/IR), w której czytamy: „(…) A zatem, wnioskodawca powinien we własnym zakresie naliczyć odsetki za ww. okres i o ich wartość powiększyć wartość początkową środka trwałego. W ocenie wnioskodawcy bez znaczenia dla powyższego pozostaje fakt, że dany okres odsetkowy zgodnie z umową kredytową – nie będzie zakończony na moment oddania środka trwałego do używania, odsetki te nie będą przez bank naliczone, nie będą także na ten moment wymagalne, ani nie minie termin ich zapłaty. Przypadają one natomiast na okres przed oddaniem środka trwałego do używania, zatem w świetle art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powiększą wartość początkową środka trwałego, na wytworzenie którego zaciągnięty został przedmiotowy kredyt. Zauważyć należy, że ustawodawca posługuje się terminem »odsetki naliczone a nie używa słów: należne, wymagalne, poniesione – co mogłoby wówczas sugerować, że podatnik do wartości początkowej winien doliczyć tylko takie odsetki, które są należne, wymagalne itd., a nie odsetki »przypadające« odpowiednio na cały okres trwania inwestycji”. Tak więc wartość odsetek naliczonych powinna być określona poprzez przemnożenie kwoty zadłużenia przez umówioną wysokość oprocentowania, proporcjonalnie do daty oddania środka trwałego do używania.

Jako wyjątek od kasowej metody kwalifikacji podatkowej odsetek, w przypadku wytwarzania środków trwałych bądź nabywania środków trwałych i wartości niematerialnych, odsetki naliczane, a więc niezapłacone, będą pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne, obciążały koszty uzyskania przychodów.