Wątpliwości dotyczące podziału na grupy inwalidzkie w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych rozwiewa art. 26 ust. 7f ustawy o PIT (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn zm.), który odnosi nazewnictwo występujące w prawie podatkowym do przepisów o ubezpieczeniach społecznych – czytamy w Dzienniku Gazecie Prawnej.
Na to, że oba systemy różnie określają poszczególne grupy osób niepełnosprawnych, zwrócił uwagę czytelnik „DGP”: „Od wielu lat mam problem ze zrozumieniem instrukcji o przysługujących odpisach dla inwalidów, bo operuje się w nich określeniami grup jako pierwszej i drugiej. Tymczasem ani w ZUS, ani w centrach pomocy rodzinie taka nomenklatura nie jest używana. W efekcie instrukcje podatkowe są mylące”.
Z opinią nie zgadza się Wiesława Drożdż, rzecznik Ministerstwa Finansów, która przyznaje, że w informacjach dla podatników zawarte są określenia I i II grupa inwalidzka, jednak wraz z mmi – szczegółowe wyjaśnienia, co rozumieć przez te kategorie osób. Zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o PIT ilekroć w przepisach dotyczących ulgi rehabilitacyjnej mowa jest o osobach zaliczonych do:
– I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć osoby, w stosunku do których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo znaczny stopień niepełnosprawności;
– II grupy inwalidztwa – osoby, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy albo umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 12 czerwca 2013 r.