Sędziowie konstytucyjni orzekli, że przepisy regulujące czas pracy niepełnosprawnych w zakresie, w jakim uzależniają zastosowanie jego skróconej normy w stosunku do osób ze znacznym lub umiarkowanym uszczerbkiem na zdrowiu od uzyskania zaświadczenia lekarskiego, są niezgodne z art.
2 i 69 konstytucji.

Wniosek w tej sprawie złożyła Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”. Zaskarżyła obowiązujące od 2012 r. brzmienie art. 15 ust 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.).

Zgodnie z nim czas pracy osoby z dysfunkcjami zaliczanymi do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności może zostać skrócony z 8 godzin dziennie i 40 tygodniowo do odpowiednio 7 i 35. Pod warunkiem że przedstawi ona pracodawcy zaświadczenie wystawione przez lekarza przeprowadzającego badania profilaktyczne  o celowości stosowania skróconej normy. Przed zmianą przepisów sytuacja wyglądała odwrotnie: osoby z tymi stopniami niepełnosprawności wykonywały obowiązki przez 7 godzin dziennie i 35 tygodniowo, a ich wydłużenie mogło nastąpić dopiero po uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego.

13 czerwca br. TK orzekł, że art. 15 ust 2 narusza zapisaną w art. 2 konstytucji zasadę sprawiedliwości społecznej.