Przepisy ustawy o CIT i ustawy o PIT za różnice kursowe w ujęciu podatkowym uznają wyłącznie tzw. zrealizowane różnice kursowe. Różnice kursowe ustalane metodą podatkową powstają tylko wówczas, gdy dochodzi do realizacji płatności – dokonania zapłaty zobowiązania, bądź otrzymania zapłaty należności w walucie obcej – czytamy w Rzeczpospolitej.

Zgodnie z art. 15a ust. 7 ustawy o CIT (art. 24C ust. 7 ustawy o PIT) dzień zapłaty to dzień uregulowania zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia wierzytelności (tzw. kompensaty wzajemnych rozrachunków).

Dodatkowo, dla ustalenia różnic kursowych w ujęciu podatkowym niezbędne jest spełnienie następujących warunków:

– koszt podatkowy wyrażony jest w walucie obcej,

– zapłata kosztów realizowane jest przez uregulowania zobowiązania w walucie obcej.

Z tych względów nie dochodzi do powstania różnic kursowych w warunkach przewalutowania zobowiązań lub należności z waluty obcej na złote.

Zrealizowane różnice kursowe w metodzie podatkowej powstają wyłącznie w zakresie takich zobowiązań lub należności w walutach obcych, które stanowią odpowiednio koszty uzyskania przychodów lub przychody podatkowe. W związku z tym, organy podatkowe i sądy administracyjne konsekwentnie stoją na stanowisku, że różnica kursowa w ujęciu podatkowym nie powstaje od tej części rozrachunku, która obejmuje podatek od towarów i usług. Wyłączenie to nie dotyczy podatku naliczonego będącego częścią zobowiązania, który – nie podlegając odliczeniu w całości lub w części – jest kosztem uzyskania przychodu.

Więcej w Rzeczpospolitej z 8 lipca 2013 r.