Ustawę o świadczeniach rodzinnych należy interpretować na korzyść współmałżonków – orzekł sąd.

Jak czytamy w Rzeczpospolitej, wójt odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kobiecie, która zrezygnowała z pracy, żeby opiekować się niepełnosprawnym mężem. Stwierdził, że nie może przyznać tego świadczenia, ponieważ chodzi o jej męża, a tego zabrania art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kobieta odwołała się do samorządowego kolegium odwoławczego i wyraziła opinię, że przepis jest niesprawiedliwy i podważa jej zaufanie do państwa prawa.

Samorządowe kolegium odwoławcze stwierdziło, że mąż skarżącej wymaga opieki drugiej osoby i że taką opiekę sprawuje teraz żona. Ustawa o świadczeniach rodzinnych wyklucza jednak możliwość przyznania świadczenia osobie, która pozostaje” w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt tej sprawy wynika, że kobieta jest żoną inwalidy, który wymaga opieki, lecz nie legitymuje się takim orzeczeniem, posiada jedynie umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Kobieta skierowała sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ten orzekł, że nie należy stosować przepisów przytoczonych przez wójta i SKO w sposób literalny.

Takie podejście jest zgodne z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r. (sygn. P 27/07) i z 1 czerwca 2010 r. (sygn. P 38/09). Trybunał stwierdził wówczas, że należy przyznawać w takim przypadku pierwszeństwo wykładni celowościowej i systemowej nad wykładnią językową.

Należy więc uznawać, że pozostawanie w związku małżeńskim z osobą wymagającą opieki nie powinno stanowić przesłanki odmowy przyznania świadczenia.

Więcej w Rzeczpospolitej z 22 lipca 2013 r.