Bilety do kina, czy na basen są powszechnie uznawane za nieodpłatne świadczenia na rzecz pracownika. Warto jednak pamiętać, że pod pewnymi warunkami są one zwolnione z podatku – informuje Rzeczpospolita.
Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł. Ze zwolnienia tego nie korzystają bony, talony i inne znaki uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi, gdyż ustawodawca nie uznaje ich ani za świadczenie rzeczowe, ani za świadczenie pieniężne (art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT).
Aby otrzymane przez pracownika świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia, muszą być łącznie spełnione następujące warunki: pracownik musi otrzymać świadczenie rzeczowe lub świadczenie pieniężne, otrzymane świadczenie musi być sfinansowane przez pracodawcę ze środków ZFŚS lub funduszu związków zawodowych, świadczenie to musi pozostawać w związku z finansowaniem działalności socjalnej, i wartość łącznie otrzymanych świadczeń (w części sfinansowanej ze środków ZFŚS lub funduszu związków zawodowych) nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 380 zł.
Kontrowersje budzi zagadnienie organizacji różnego rodzaju imprez z ZFŚS, które finansowane są dla wszystkich pracowników w tej samej wysokości. W wyroku z 23 października 2008 r. (II PK 74/08) Sąd Najwyższy orzekł, że działalność w postaci imprez masowych mieści się w pojęciu działalności socjalnej. Odmienny pogląd wyraził natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z 20 czerwca 2012 r. (I UK 140/12) oraz Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 27 września 2012 r. (III AUa 1596/11). Zdaniem tego ostatniego sądu: „(…) przedmiotowe świadczenia (świadczenia pieniężne z okazji Świąt Wielkanocnych i Bożego Narodzenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych) należało zaklasyfikować jako świadczenia dodatkowe pracodawcy, nie zaś świadczenia z funduszu świadczeń socjalnych, ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi (…). Skoro wypłata świadczeń nie miała charakteru socjalnego, gdyż nie była powiązana z kryterium socjalnym (brak szczegółowej analizy sytuacji pracowników), należało uznać je za przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.”
Odnosząc ten wyrok do zapewniania przez pracodawcę z ZFŚS biletów do kina itp., czy też finansowania z tego funduszu imprez, można twierdzić, że świadczenia te mogą korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT wtedy, gdy zostały przyznane (sfinansowane) z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika (i w związku z tym były płacone w zróżnicowanej wysokości pracownikom pozostającym w różnych sytuacjach).
Analiza interpretacji świadczy także o tym, że trzeba uważnie prześledzić, co finansowane jest z tego funduszu, a co dokładnie przekazywane jest pracownikom. Wnioski takie można wyciągnąć po zapoznaniu się z interpretacją Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 7 maja 2012 r. (ITPB2/415-117/12/MU). W stanie faktycznym wskazano, że wnioskodawca w ramach socjalnej działalności sportowo-rekreacyjnej utrzymuje ze środków 'zakładowego funduszu świadczeń socjalnych dwa konie i umożliwia korzystanie z jazdy konnej wszystkim swoim pracownikom oraz ich rodzinom. Co ważne, wnioskodawca prowadził ewidencję osób korzystających z jazdy konnej oraz rejestr godzinowy. Organ podatkowy nie zgodził się, że w takiej sytuacji powstały przychód może korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 21 ust 1 pkt 67 ustawy o PIT. Pracownicy uzyskują bowiem świadczenie w postaci korzystania z jazdy konnej, a z funduszu finansowane są jedynie koszty utrzymania zwierząt.
Więcej w Rzeczpospolitej z 9 sierpnia 2013 r.