Spółka wskazała, że prowadzi sprzedaż nawozów sztucznych za pośrednictwem sieci dystrybutorów oraz sklepów. Zgodnie z przyjętą przez spółkę strukturą sprzedaży dystrybutorzy nabywają od niej towary, odsprzedają je sklepom, a te z kolei klientom indywidualnym.

W celu zwiększenia obrotów spółka przyjęła plan współpracy z dystrybutorem. Zgodnie z założeniami planu sklepy nabywające towary spółki od dystrybutora – po przekroczeniu ustalonego wolumenu sprzedaży – uzyskują prawo do otrzymania nagrody w postaci wycieczki oraz bonusu kwotowego. Nagrody są przekazywane sklepom przez dystrybutorów do końca pierwszego kwartału roku następującego po roku, za który są wręczane. Rezerwacji wycieczki dokonała spółka, a nabywcą był dystrybutor, który na zlecenie spółki przekazał wycieczkę do sklepu, który osiągnął wymagane progi kwotowe. Dystrybutor nabył wycieczkę jako usługę opodatkowaną VAT marża. Następnie obciążył spółkę kosztami wycieczki, wystawiając fakturę VAT na rzecz spółki. Po przekazaniu bonusu kwotowego za 2012 r. dystrybutor wystawił na spółkę kolejną fakturę.

Spółka odliczyła VAT z obu faktur wystawionych przez dystrybutora oraz zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę odpowiadającą wartości netto przekazanego bonusu. Spółka uznała za prawidłowy moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów omawianych wydatków dzień poniesienia tych wydatków, tj. dzień, na który ujęto obie faktury w księgach rachunkowych spółki.

Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 25 czerwca 2013 r. (IPPB5/423-336/13-2/JO) uznała stanowisko spółki za prawidłowe zarówno w odniesieniu do zakwalifikowania wydatków na nagrody w sprzedaży premiowej do kosztów uzyskania przychodu, jak i w stosunku do momentu zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.