Zgodnie z regulaminem funduszu wsparcie można przeznaczyć m.in. na bezzwrotną pomoc pieniężną w razie długotrwałej choroby. Osobami uprawnionymi do świadczeń są pracownicy oraz członkowie ich rodzin.

Ponieważ zostały spełnione warunki przyznania pomocy, firma wypłaciła pracownicy 1,5 tys. zł. Nie zmniejszała tej kwoty o zaliczkę na podatek, uznała bowiem, że można tutaj zastosować zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt. 26 ustawy o PIT. Przepis ten mówi, że nieopodatkowane są zapomogi otrzymane po indywidualnych zdarzeniach losowych, klęskach żywiołowych, długotrwałej chorobie lub śmierci – do wysokości nie przekraczającej 2280 zł rocznie. Ponieważ jest to pierwsza zapomoga wypłacona pracownicy w tym roku, ma ona prawo do zwolnienia.

Izba Skarbowa w Łodzi w interpretacji nr: IPTPB1/415-316/13-2/AG zgodziła się z tym. Przyznała, że zostały spełnione warunki zwolnienia wymienione w art. 21 ust. 1 pkt. 26 ustawy o PIT. Zaznaczyła, że wprawdzie przepisy podatkowe nie definiują takich pojęć jak „długotrwała choroba” czy „zapomoga”, ale ich wykładnia językowa potwierdza prawo do ulgi. Pierwszy termin oznacza chorobę wymagającą długotrwałego leczenia w sposób stały lub przez długi okres. Z medycznego punktu widzenia długotrwałe to choroby przewlekłe, nieuleczalne, a także wrodzone.

Zapomoga to natomiast bezzwrotna pomoc finansowa udzielana osobom fizycznym zwykle w związku ze zdarzeniem losowym. To świadczenie jednorazowe mające na celu wsparcie osoby, która znalazła się w trudnej sytuacji życiowej.

IS dodała, że pracodawca wypłacający zapomogę powinien każdorazowo ocenić, czy można zastosować zwolnienie podatkowe. W przedstawionej sytuacji warunki ulgi zostały spełnione, firma postąpiła więc prawidłowo, nie potrącając zaliczki na podatek. Numer interpretacji: IPTPB1/415-316/13-2/AG