Odpisy z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywane według zasad określonych w art. 16 a – 16m ustawy o CIT lub w art. 22a-22o ustawy o PIT, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20 000 euro nie są kosztami uzyskania przychodów. Walutę przelicza się na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania (art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt. 4 ustawy o PIT).
Oznacza to, że podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu nieprzewyższającej równowartości 20 000 euro. Musi więc ustalić, jaka część każdego odpisu amortyzacyjnego dotyczy wartości samochodu nieprzekraczającej limitu i tylko tę część zaliczyć do kosztów podatkowych. Pozostała część odpisu, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT lub art. 23 ust. 1 pkt. 4 ustawy o PIT, nie jest kosztem uzyskania przychodów.
Omawiane wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów odnosi się do każdorazowego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego przez podatnika, a nie do ich sumy.

Podatnik nie może zatem dokonywać odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych w tam sposób, że odpisy amortyzacyjne będą w całości ujmowane w kosztach podatkowych aż do chwili, gdy zrównają się z przeliczoną na złote kwotą 20 000 euro, po czym następnie dokonywane odpisy amortyzacyjne nie będą uznawane za koszty uzyskania przychodów. Taka wykładnia art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt. 4 ustawy o PIT byłaby możliwa i prawidłowa jedynie w przypadku, gdyby w tych przepisach ustawodawca nie użył zwrotu „w części ustalonej”.
Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów części dokonanego odpisu amortyzacyjnego, powyżej 20 000 euro dotyczy samochodów osobowych.

W latach 2011 – 2013 r. samochód osobowy definiują przepisy art. 7 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw. Z pewnymi wyjątkami jest nim pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
Ograniczenia wynikające z art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt. 4 ustawy o PIT nie dotyczą zatem pojazdów niebędących samochodami osobowymi w rozumieniu przytoczonych przepisów.

Więcej w Rzeczpospolitej z 19 września 2013 r.