Wnioskodawca zwrócił się do ZUS o wydanie indywidualnej interpretacji w sprawie obowiązku opłacania składek społecznych i uwzględniania w podstawie ich wymiaru wartości dodatku za rozłąkę wypłacanego przez spółkę pracownikom wysłanym do zadań za granicę.

Pracodawca podał, że świadczy usługi w Niemczech w zakresie umów o dzieło z niemieckimi zleceniodawcami. Aby je zrealizować, firma wysyła swoich polskich pracowników, którzy na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia WE 883/2004 (Dz.U. L 200 z 07.06.2004 r., str. 1) w okresie zatrudnienia w Niemczech pozostają w polskim systemie ubezpieczeń społecznych. Dla pracowników tych ZUS poświadcza formularz A1, a składki na ubezpieczenia społeczne opłaca się w Polsce. Polski pracodawca wypłaca tym pracownikom dodatek za rozłąkę, który stanowi przychód w rozumieniu ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych osiągany przez pracowników u pracodawcy z tytułu zatrudnienia w stosunku pracy.

Wątpliwości przedsiębiorcy budziło jednak to, czy wartość wypłaconego etatowcom przez spółkę dodatku za rozłąkę należy uwzględnić w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Według wnioskodawcy wartość tego świadczenia dla osób czasowo przeniesionych nie będzie stanowić podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia do wysokości diet za czas podróży służbowej w kraju (aktualnie do 30 zł). Gdański oddział ZUS w decyzji nr 340 z 23 sierpnia 2013 r. (WPI/200000/ 451/972/2013) uznał za prawidłowe stanowisko przedsiębiorcy.