Wydatki na zakup banerów reklamowych, czy tablic reklamowych rozlicza się poprzez odpisy amortyzacyjne (chyba że ich wartość początkowa nie przekracza 3500 zł). Oznacza to konieczność wprowadzenia tych składników majątku do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje. W nielicznych przypadkach w ewidencji środków trwałych obiektem będącym przedmiotem amortyzacji jest tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. baner reklamowy wraz z oświetleniem i mocowaniem, składający się z wielu pojedynczych elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie, a jedynie jako obiekt zbiorczy. Zatem baner reklamowy wraz z oświetleniem i mocowaniem, umieszczony przez podatnika na innym obiekcie (np. budynku, elewacji elewatora) spełnia warunki pozwalające zakwalifikować go do środków trwałych.

Środki trwałe o typowo reklamowych charakterze są klasyfikowane w KŚT zazwyczaj jako grupa 08, rodzaj 808 pozostałe – narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, które powinny być amortyzowane według stawki 20 proc. ujętej w poz. 08 „Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych”.

Do środków trwałych niektóre organy podatkowe pozwalają zaliczyć również maszyny, urządzenia, narzędzia czy środki transportu o ogólnym charakterze, które zostały przeznaczone do działań reklamowych i są wyłącznie w tym celu wykorzystywane, np.:

– namioty piknikowe służące podczas imprez plenerowych organizowanych przez przedsiębiorstwo,

– paralotnia służąca celom reklamowym i informacyjnym, gdy czasza paralotni opatrzona jest informacjami na temat usług świadczonych przez firmę wraz z nazwą firmy lub logo.

Jeżeli jednak składnik majątku nie jest wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności, lecz służy jego potrzebom osobistym, to nie może być uznany za środek trwały.

Tym samym nie można odnosić w koszty uzyskania przychodów (poprzez odpisy amortyzacyjne) wydatków na jego zakup. Pogląd taki na przykładzie zakupionego przez podatnika (osobę fizyczną) quada wyraziła Izba Skarbowa w Bydgoszczy w interpretacji z 31 marca 2008 r. (ITPB1/415-18/08/PSZ), uznając, że co najwyżej wydatki poniesione na wykonanie reklamy na pojeździe będą stanowić koszty uzyskania przychodów. Są to bowiem wydatki związane z reklamą, a zatem związane z przychodami uzyskiwanymi z prowadzonej przez podatnika działalności.

Wartość początkowa znacznej części majątku trwałego służącego celom reklamowym nie przekracza 3500 zł. Stanowią one zatem tzw. niskocenne środki trwałe.

W przypadku niskocennych środków trwałych, podatnicy wedle swego wyboru mogą:

– nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych – wydatki poniesione na ich nabycie są wówczas kosztem uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania,

– dokonywać odpisów amortyzacyjnych według zasad ogólnych,

– dokonać odpisów amortyzacyjnych jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego albo w miesiącu następnym (zob. art. 16d ust. 1, art. 16f ust. 3 ustawy o CIT oraz art. 22d ust. 1 i art. 22f ust. 3 ustawy o PIT).