Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA pracownik został w 2002 r. zaliczony do I grupy inwalidzkiej na stałe. Na piśmie oświadczył pracodawcy, że pobiera i będzie pobierał rentę inwalidzką. Nie osiągnął wieku emerytalnego. W policji przepracował 20 lat. Czy do jego wynagrodzenia możemy pobierać dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych? – pyta czytelnik Rzeczpospolitej.
Nie – odpowiada ekspert współpracujący z dziennikiem „Rz” . Na tego pracownika pracodawca nie może uzyskiwać miesięcznego dofinansowania z PFRON. Na podstawie orzeczenia wydanego w 2002 r. przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji ten pracownik nie może być uznany za osobę niepełnosprawną według ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm., dalej ustawa o rehabilitacji). Pracodawca musi go traktować jak osobę pełnosprawną.
Zgodnie z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji ważne orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidztwa, wydane przed 1 stycznia 1998 r. przez komisje lekarskie podległe Ministerstwu Obrony Narodowej lub MSWiA na podstawie odrębnych przepisów dotyczących niezdolności do służby, przekłada się na następujące stopnie niepełnosprawności:
– orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidztwa traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
– orzeczenie o zaliczeniu do II grupy inwalidztwa jest na równi traktowane z tym o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,
– orzeczenie o zaliczeniu do III grupy inwalidztwa w związku ze służbą z jednoczesnym orzeczeniem inwalidztwa III grupy z ogólnego stanu zdrowia jest traktowane na równi z lekkim stopniem niepełnosprawności.
Natomiast orzeczenie ustalające inwalidztwo III grupy wyłącznie z racji niezdolności do służby oznacza zdolność do pracy poza nią. Zatem posiadaczy tych orzeczeń nie traktuje się jako osób niepełnosprawnych. Stanowi o tym art. 20 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin. (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.). Orzeczenia tych komisji, wydane po 1 stycznia 1998 r., nie stanowią podstawy do zaliczenia do niepełnosprawnych. Jeśli te osoby chcą być traktowane jako niepełnosprawne, mogą wystąpić do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z wnioskiem o ustalenie stopnia niepełnosprawności.
Więcej w Rzeczpospolitej z 23 stycznia 2014 r.