Dla opodatkowania wynagrodzenia, które polski obywatel uzyskał z innego kraju, ma znaczenie, czy osoba ta podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz co wynika z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Czasami jednak pracownik musi sam wpłacać zaliczki – czytamy w Rzeczpospolitej.
Podstawą wpłaty zaliczek na podatek dochodowy jest art. 44 ust. 1a pkt. 1 ustawy o PIT. Dochód uzyskiwany z pracy wykonywanej w Polsce na rzecz zagranicznej firmy jest traktowany jako dochód ze stosunku pracy z zagranicy bez pośrednictwa płatnika. Wobec tego pracownik jest zobowiązany samodzielnie, bez wezwania, wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 44 ust. 3a ustawy o PIT.
Podstawą wpłaty zaliczek na podatek dochodowy jest art. 44 ust. 1a pkt. 1 ustawy o PIT. Dochód uzyskiwany z pracy wykonywanej w Polsce na rzecz zagranicznej firmy jest traktowany jako dochód ze stosunku pracy z zagranicy bez pośrednictwa płatnika. Wobec tego pracownik jest zobowiązany samodzielnie, bez wezwania, wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 44 ust. 3a ustawy o PIT.
Pracownik musi zatem wpłacić zaliczkę na podatek w terminie do 20 dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni, a za grudzień – w terminie złożenia zeznania podatkowego. Do uzyskanego dochodu musi zastosować najniższą stawkę podatkową. Za dochód uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody pomniejszone o zryczałtowane koszty uzyskania przychodu oraz zapłacone w danym miesiącu składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt. 2 lub 2a (polskie składki ZUS oraz składki zapłacone zgodnie z przepisami obowiązującymi w innych państwach UE lub EOG, lub w Szwajcarii). Obliczoną zaliczkę zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej w danym miesiącu ze środków podatnika.
Zasady obliczania zaliczki ze stosunku pracy bez pośrednictwa płatnika są takie same jak pobór i zapłata zaliczki przez zakład pracy jako płatnika. Różnica polega na tym, że zaliczkę musi obliczyć i wpłacić do urzędu sam pracownik, a nie pracodawca, który jest płatnikiem i wykonuje czynności za podatnika.
Po zakończeniu roku pracownik ma obowiązek wykazać uzyskany dochód w zeznaniu podatkowym, które musi złożyć w urzędzie skarbowym właściwym dla swojego miejsca zamieszkania. Ma na to czas do 30 kwietnia następnego roku po roku podatkowym. Może się także zdarzyć, że podatnik wyjedzie z Polski i świadczy pracę za granicą, uzyskując wynagrodzenie w walucie obcej, np. w euro.
W takim przypadku po powrocie do kraju podatnik musi wykazać osiągnięty za granicą dochód w zeznaniu podatkowym PIT-36 oraz w załączniku do zeznania PIT/ZG. Ma na to czas także do 30 kwietnia następnego roku po roku, w którym uzyskał dochody.
W celu obliczenia dochodu przychód z zagranicy należy pomniejszyć o kwotę odpowiadającą 30 proc. równowartości diety z tytułu podróży służbowej za granicą za każdy dzień pobytu pracownika za granicą, w którym pracownik pozostawał w stosunku pracy.
Przychody pomniejszone o diety należy przeliczyć na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Od przychodu obliczonego w ten sposób należy odjąć zryczałtowane koszty uzyskania przychodów. Dochód ulega również obniżeniu o zapłacone za granicą składki na ubezpieczenie społeczne.
Podatek dochodowy należy obniżyć o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne zapłacone do zagranicznych systemów ubezpieczenia zdrowotnego w wysokości 7,75 proc. podstawy wymiaru składki. Przy metodzie proporcjonalnego odliczenia pracownik może skorzystać z tzw. ulgi abolicyjnej określonej w art. 27g ustawy o PIT. Polega ona na tym, że podatnik ma prawo odliczyć od podatku pomniejszonego o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z metodą odliczenia proporcjonalnego a kwotą podatku obliczonego za ten rok podatkowy przy zastosowaniu do tych dochodów metody wyłączenia z progresją.
Metoda wyłączenia z progresją polega na tym że w Polsce wyłącza się z podstawy opodatkowania dochód osiągnięty za granicą, ale dla ustalenia stawki podatku od dochodu – osiągniętego w Polsce – stosuje się stawkę podatku właściwą dla całego dochodu, tzn. łącznie z dochodem osiągniętym za granicą.
Więcej w Rzeczpospolitej z 29 stycznia 2014 r.