Koszty zastępstwa procesowego i opłaty sądowej są kosztem uzyskania przychodu, jeśli spór był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej – donosi Rzeczpospolita.

Spółka występowała jako pozwana w procesach sądowych, w których stroną przeciwną byli jej pracownicy. Spory dotyczyły rozbieżności pomiędzy zapisami zakładowego układu zbiorowego pracy dotyczącymi godzinowych stawek a faktycznie wypłacanymi wynagrodzeniami, na podstawie umowy o pracę.

Na mocy wyroków sądu pracy spółka została zobowiązana do zapłaty m.in. zryczałtowanych kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika i kosztów sądowych.

Spółka stwierdziła, że zgodnie z ustawą o CIT, aby wydatek mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, musi być faktycznie poniesiony przez podatnika, definitywny (nie może być zwrócony), właściwie udokumentowany, związany z działalnością gospodarczą, tj. poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów. Tłumaczyła, że koszty procesu zasądzone w celu obrony przed roszczeniami pracowników oraz w związku z funkcjonowaniem spółki. Podkreślała, że wchodząc w spór sądowy, zakładała, że sąd może odrzucić roszczenia pracowników w całości lub uznać je w części.

– Nie można pozbawiać podatnika prawa do zaliczenia wydatków procesowych do kosztów uzyskania przychodów tylko dlatego, że przegrał sprawę, starając się chronić swój interes prawny na drodze sądowej – wyjaśniała spółka.

Izba skarbowa w Poznaniu podzieliła ten pogląd. – Nie ulega wątpliwości, że pomimo tego, iż nie można poniesionych przez wnioskodawcę kosztów powiązać z konkretnym przychodem, to jednak wiążą się one z prowadzoną przez niego działalnością oraz zostały poniesione w celu ochrony jego interesów – przesądził organ.

W innej interpretacji, wydanej na wniosek tej samej spółki, organ nie zauważył związku z przychodem wydatków na odsetki naliczone od niewypłaconego pierwotnie w odpowiedniej wysokości wynagrodzenia (nr ILPB3/423-472/13-2/JG).

– Nie można uznać, że wypłata odsetek przyniesie przychód, gdyż jest to swoista dolegliwość (sankcja) za niezgodne z prawem działanie pracodawcy, skutkami którego nie można obciążać budżetu państwa poprzez obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym – uzasadnił.

Więcej w Rzeczpospolitej z 31 stycznia 2014 r.