Przepisy ustawy o opłacie skarbowej przewidują jej zwrot. W art. 9 ust. 1 określono dwa przypadki, w których to następuje. Katalog przesłanek określonych w tym przepisie jest zamknięty. Należy zaznaczyć, że chodzi tu o zwrot całej kwoty, a nie jedynie części uiszczonej opłaty – czytamy w Rzeczpospolitej.
Zwrot opłaty skarbowej wniesionej w celu dokonania czynności urzędowej następuje wtedy, gdy pomimo zapłacenia jej nie dokonano tej czynności (art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy). Nie są przy tym istotne tego przyczyny, w szczególności czy odpowiedzialność w tym zakresie ponosi organ, czy też nie jest możliwe wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za taki stan. I właśnie przyjęcie takiego rozwiązania podkreśla cechę ekwiwalentności opłaty skarbowej, a jej wniesienie powinno sprawić, że zostanie dokonana określona czynność urzędowa (osiągnięty zatem zostanie określony rezultat). Brak takiego rezultatu może zatem skutkować zwrotem uprzednio wniesionej opłaty skarbowej. Drugi przypadek zwrotu opłaty skarbowej (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy) dotyczy sytuacji, w której pomimo zapłacenia tej opłaty nie wydano zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Także i w tym przypadku ustawodawca nie uzależnia zwrotu opłaty skarbowej od przyczyny, która spowodowała niewydanie zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji).
W szczególności mogą to być: brak określonych przesłanek po stronie wnioskującego wydanie takiego aktu albo braki formalne w złożonej dokumentacji (niekompletna dokumentacja) lub np. konieczność udzielenia ograniczonej liczby koncesji, a wyłonienie tylko niektórych podmiotów, którym zostanie udzielona koncesja, następuje w drodze przetargu.
Z art. 9 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej wynika, że zwrot może nastąpić wyłącznie na wniosek. W przypadku złożenia wniosku o zwrot opłaty skarbowej, przed wydaniem decyzji w tej sprawie, organ podatkowy wzywa organ, do którego złożono wniosek lub zgłoszenie albo któremu taki wniosek lub zgłoszenie przekazano, a który nie dokonał czynności urzędowej, nie wydał zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji), do przekazania:
– wniosku lub zgłoszenia albo ich poświadczonych kopii,
– dokumentu potwierdzającego niedokonanie czynności urzędowej, niewydanie zaświadczenia lub niewydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji),
– pozostających w aktach uwierzytelnionej kopii dowodu zapłaty albo dowodu zapłaty opłaty skarbowej, albo kopii dowodu zapłaty tej opłaty.
Jeżeli wniosek o zwrot opłaty skarbowej został złożony do organu, który nie dokonał czynności urzędowej, nie wydał zaświadczenia lub zezwolenia, organ, przekazując ten wniosek organowi podatkowemu, załącza dokumenty, o których mowa wyżej.
Zwrot opłaty skarbowej następuje w gotówce lub na rachunek bankowy wnioskodawcy po uprzednim wydaniu decyzji określającej wysokość zwrotu, a jeżeli obowiązek zapłaty opłaty skarbowej ciążył solidarnie na określonych podmiotach, decyzję o zwrocie wydaje się wszystkim solidarnie zobowiązanym do jej zapłaty, natomiast zwrot opłaty skarbowej następuje na rzecz jednej z tych osób lub jednostek, określonej w decyzji o zwrocie.
Opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty. Oznacza to, że upływ pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty, sprawia, że nie jest możliwe złożenie wniosku o zwrot uiszczonej opłaty, jak również dokonanie zwrotu uprzednio zapłaconej kwoty opłaty skarbowej.
W przypadku gdy opłata skarbowa już w momencie jej uiszczania byłaby świadczeniem nienależnym lub nadpłaconym, to należy do jej zwrotu stosować zasady ogólne określone w ordynacji podatkowej, regulujące postępowanie z nadpłaconymi podatkami (opłatami).
Osoba, która uiściła opłatę skarbową, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Rozstrzyga o tym organ podatkowy w drodze decyzji o stwierdzeniu nadpłaty.
Więcej w Rzeczpospolitej z 18 lutego 2014 r.
Zwrot opłaty skarbowej wniesionej w celu dokonania czynności urzędowej następuje wtedy, gdy pomimo zapłacenia jej nie dokonano tej czynności (art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy). Nie są przy tym istotne tego przyczyny, w szczególności czy odpowiedzialność w tym zakresie ponosi organ, czy też nie jest możliwe wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za taki stan. I właśnie przyjęcie takiego rozwiązania podkreśla cechę ekwiwalentności opłaty skarbowej, a jej wniesienie powinno sprawić, że zostanie dokonana określona czynność urzędowa (osiągnięty zatem zostanie określony rezultat). Brak takiego rezultatu może zatem skutkować zwrotem uprzednio wniesionej opłaty skarbowej. Drugi przypadek zwrotu opłaty skarbowej (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy) dotyczy sytuacji, w której pomimo zapłacenia tej opłaty nie wydano zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Także i w tym przypadku ustawodawca nie uzależnia zwrotu opłaty skarbowej od przyczyny, która spowodowała niewydanie zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji).
W szczególności mogą to być: brak określonych przesłanek po stronie wnioskującego wydanie takiego aktu albo braki formalne w złożonej dokumentacji (niekompletna dokumentacja) lub np. konieczność udzielenia ograniczonej liczby koncesji, a wyłonienie tylko niektórych podmiotów, którym zostanie udzielona koncesja, następuje w drodze przetargu.
Z art. 9 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej wynika, że zwrot może nastąpić wyłącznie na wniosek. W przypadku złożenia wniosku o zwrot opłaty skarbowej, przed wydaniem decyzji w tej sprawie, organ podatkowy wzywa organ, do którego złożono wniosek lub zgłoszenie albo któremu taki wniosek lub zgłoszenie przekazano, a który nie dokonał czynności urzędowej, nie wydał zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji), do przekazania:
– wniosku lub zgłoszenia albo ich poświadczonych kopii,
– dokumentu potwierdzającego niedokonanie czynności urzędowej, niewydanie zaświadczenia lub niewydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji),
– pozostających w aktach uwierzytelnionej kopii dowodu zapłaty albo dowodu zapłaty opłaty skarbowej, albo kopii dowodu zapłaty tej opłaty.
Jeżeli wniosek o zwrot opłaty skarbowej został złożony do organu, który nie dokonał czynności urzędowej, nie wydał zaświadczenia lub zezwolenia, organ, przekazując ten wniosek organowi podatkowemu, załącza dokumenty, o których mowa wyżej.
Zwrot opłaty skarbowej następuje w gotówce lub na rachunek bankowy wnioskodawcy po uprzednim wydaniu decyzji określającej wysokość zwrotu, a jeżeli obowiązek zapłaty opłaty skarbowej ciążył solidarnie na określonych podmiotach, decyzję o zwrocie wydaje się wszystkim solidarnie zobowiązanym do jej zapłaty, natomiast zwrot opłaty skarbowej następuje na rzecz jednej z tych osób lub jednostek, określonej w decyzji o zwrocie.
Opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty. Oznacza to, że upływ pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty, sprawia, że nie jest możliwe złożenie wniosku o zwrot uiszczonej opłaty, jak również dokonanie zwrotu uprzednio zapłaconej kwoty opłaty skarbowej.
W przypadku gdy opłata skarbowa już w momencie jej uiszczania byłaby świadczeniem nienależnym lub nadpłaconym, to należy do jej zwrotu stosować zasady ogólne określone w ordynacji podatkowej, regulujące postępowanie z nadpłaconymi podatkami (opłatami).
Osoba, która uiściła opłatę skarbową, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Rozstrzyga o tym organ podatkowy w drodze decyzji o stwierdzeniu nadpłaty.
Więcej w Rzeczpospolitej z 18 lutego 2014 r.