O tym, jak właściwie pogrupować koszty, decyduje nie tylko ich charakter, ale także moment ich poniesienia oraz wskazany okres, którego dotyczą – czytamy w Rzeczpospolitej.
Zasadniczo koszty uzyskania przychodów dzielimy na dwie kategorie:
– koszty bezpośrednie,
– koszty pośrednie.
Zgodnie z ustawą o CIT koszty, które mogą zostać przypisane do konkretnego strumienia przychodów osiągniętych w roku podatkowym, to tzw. koszty bezpośrednie. Potrącane są one w roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Zasadę tę stosuje się także do kosztów bezpośrednich poniesionych po zakończeniu roku podatkowego do dnia:
– sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu na jego złożenie lub
– złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu na złożenie tego zeznania, jeżeli podatnicy nie są zobowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego.
Jednocześnie należy pamiętać, że koszty bezpośrednio związane z przychodami poniesione po tych terminach są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
Dla przedsiębiorców problematyczna może okazać się sama kwestia zakwalifikowania danego kosztu do odpowiedniej kategorii. Pomocna może się tu okazać interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 9 września 2013 r. (IPPB5/423-567/12-2/RS), w której czytamy, że w przypadku kosztów bezpośrednich „możliwe jest zidentyfikowanie wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów” i co więcej, są to koszty, które „mogą być przypisane do określonych wyrobów lub usług”. Natomiast a contrario, koszty pośrednie „nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód”. Samo ich poniesienie jest jednak „racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do osiągnięcia” przychodów.
Koszty pośrednie są potrącane w dacie ich poniesienia. Ustawa o CIT precyzuje, że jeśli koszty pośrednie dotyczą okresu, który przekracza rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to powinny być potrącane proporcjonalnie do długości całego okresu. W praktyce dyskusyjna okazuje się już sama definicja „dnia poniesienia kosztu”, czyli – jak podaje ustawa o CIT – dnia, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub, w przypadku ich braku, na podstawie innego dowodu. Należy przy tym zaznaczyć, że nie dotyczy to ujętych jako koszty rezerw lub biernych rozliczeń międzyokresowych.
Więcej w Rzeczpospolitej z 6 marca 2014 r.
Zasadniczo koszty uzyskania przychodów dzielimy na dwie kategorie:
– koszty bezpośrednie,
– koszty pośrednie.
Zgodnie z ustawą o CIT koszty, które mogą zostać przypisane do konkretnego strumienia przychodów osiągniętych w roku podatkowym, to tzw. koszty bezpośrednie. Potrącane są one w roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Zasadę tę stosuje się także do kosztów bezpośrednich poniesionych po zakończeniu roku podatkowego do dnia:
– sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu na jego złożenie lub
– złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu na złożenie tego zeznania, jeżeli podatnicy nie są zobowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego.
Jednocześnie należy pamiętać, że koszty bezpośrednio związane z przychodami poniesione po tych terminach są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
Dla przedsiębiorców problematyczna może okazać się sama kwestia zakwalifikowania danego kosztu do odpowiedniej kategorii. Pomocna może się tu okazać interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 9 września 2013 r. (IPPB5/423-567/12-2/RS), w której czytamy, że w przypadku kosztów bezpośrednich „możliwe jest zidentyfikowanie wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów” i co więcej, są to koszty, które „mogą być przypisane do określonych wyrobów lub usług”. Natomiast a contrario, koszty pośrednie „nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód”. Samo ich poniesienie jest jednak „racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do osiągnięcia” przychodów.
Koszty pośrednie są potrącane w dacie ich poniesienia. Ustawa o CIT precyzuje, że jeśli koszty pośrednie dotyczą okresu, który przekracza rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to powinny być potrącane proporcjonalnie do długości całego okresu. W praktyce dyskusyjna okazuje się już sama definicja „dnia poniesienia kosztu”, czyli – jak podaje ustawa o CIT – dnia, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub, w przypadku ich braku, na podstawie innego dowodu. Należy przy tym zaznaczyć, że nie dotyczy to ujętych jako koszty rezerw lub biernych rozliczeń międzyokresowych.
Więcej w Rzeczpospolitej z 6 marca 2014 r.