Według art. 92 § 1 pkt 1 i § 4 kodeksu pracy za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby trwającej do 33 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 lat, wskutek choroby trwającej do 14 dni, pracownik ten ma prawo do wynagrodzenia za czas choroby w wysokości 80 proc. Przepisy prawa pracy obowiązujące u danego pracodawcy mogą przy tym przewidywać wyższe wynagrodzenie – czytamy w Rzeczpospolitej.
Jeśli pracownik choruje dłużej niż 33 dni w roku kalendarzowym lub dłużej niż 14 dni w roku kalendarzowym, jeśli ma ukończone 50 lat, to przysługuje mu zasiłek chorobowy na zasadach określonych w ustawie z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zasiłek chorobowy może wypłacać zakład pracy lub ZUS. O tym, czy zasiłek wypłaca pracodawca, czy ZUS, decyduje stan zatrudnienia w danym zakładzie pracy określony na dzień 30 listopada poprzedniego roku, a więc w bieżącym roku – na 30 listopada 2013 r.
Jeśli zakład pracy na 30 listopada 2013 r. zgłosił do ubezpieczenia chorobowego więcej niż 21 osób, to od stycznia 2014 roku jest uprawniony do wypłaty zasiłku chorobowego w przypadku, gdy np. choroba pracownika będzie dłuższa niż 33 dni w roku lub dłuższa niż 14 dni w roku, jeśli pracownik skończył w 2013 r. 50 lat. Jeśli natomiast w tym dniu pracodawca zgłosi do ubezpieczenia chorobowego mniej niż 21 osób, to zasiłki chorobowe będzie wypłacał ZUS.
W praktyce zdarza się, że zakład pracy w jednym miesiącu wypłaca wynagrodzenie za pracę, wynagrodzenie za czas choroby i zasiłek chorobowy.
Wynagrodzenie za pracę i wynagrodzenie za czas choroby należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy.
Płatnikiem podatku od wynagrodzenia za czas choroby jest zakład pracy, natomiast płatnikiem podatku od zasiłku chorobowego jest ZUS.
Nawet jeżeli pracownik nie przepracował pełnego miesiąca, od wypłaconego wynagrodzenia z tytułu świadczenia pracy należą mu się koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości.
Z kolei od zasiłku chorobowego wypłaconego przez ZUS nie przysługują koszty uzyskania przychodu. Zasiłek chorobowy nie jest również podstawą do naliczenia składek na ubezpieczenie społeczne i składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Jeśli pracownik choruje dłużej niż 33 dni w roku kalendarzowym lub dłużej niż 14 dni w roku kalendarzowym, jeśli ma ukończone 50 lat, to przysługuje mu zasiłek chorobowy na zasadach określonych w ustawie z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zasiłek chorobowy może wypłacać zakład pracy lub ZUS. O tym, czy zasiłek wypłaca pracodawca, czy ZUS, decyduje stan zatrudnienia w danym zakładzie pracy określony na dzień 30 listopada poprzedniego roku, a więc w bieżącym roku – na 30 listopada 2013 r.
Jeśli zakład pracy na 30 listopada 2013 r. zgłosił do ubezpieczenia chorobowego więcej niż 21 osób, to od stycznia 2014 roku jest uprawniony do wypłaty zasiłku chorobowego w przypadku, gdy np. choroba pracownika będzie dłuższa niż 33 dni w roku lub dłuższa niż 14 dni w roku, jeśli pracownik skończył w 2013 r. 50 lat. Jeśli natomiast w tym dniu pracodawca zgłosi do ubezpieczenia chorobowego mniej niż 21 osób, to zasiłki chorobowe będzie wypłacał ZUS.
W praktyce zdarza się, że zakład pracy w jednym miesiącu wypłaca wynagrodzenie za pracę, wynagrodzenie za czas choroby i zasiłek chorobowy.
Wynagrodzenie za pracę i wynagrodzenie za czas choroby należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy.
Płatnikiem podatku od wynagrodzenia za czas choroby jest zakład pracy, natomiast płatnikiem podatku od zasiłku chorobowego jest ZUS.
Nawet jeżeli pracownik nie przepracował pełnego miesiąca, od wypłaconego wynagrodzenia z tytułu świadczenia pracy należą mu się koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości.
Z kolei od zasiłku chorobowego wypłaconego przez ZUS nie przysługują koszty uzyskania przychodu. Zasiłek chorobowy nie jest również podstawą do naliczenia składek na ubezpieczenie społeczne i składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Zdarza się, że pracownik przepracuje u danego pracodawcy jeden dzień w miesiącu i zwolni się lub pójdzie na zwolnienie lekarskie. Powstaje pytanie, co z kosztami uzyskania przychodu, jeśli wynagrodzenie jest niższe niż kwota kosztów.
Niższe koszty mogą być stosowane wtedy, gdy przychód ze stosunku pracy jest niższy niż wynoszą miesięczne koszty uzyskania przychodów. W takim przypadku przy obliczaniu zaliczki pracodawca obniża koszty uzyskania przychodu do wysokości przychodów (wynagrodzenia brutto). Podstawą jest art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, ale obniżenie kosztów nie wynika bezpośrednio z tego przepisu. Przepis mówi, że koszty za rok podatkowy nie mogą wynosić więcej niż 1335 zł, a to oznacza, że mogą być niższe. Również organy podatkowe przywołują ten przepis w interpretacjach podatkowych.
Więcej w Rzeczpospolitej z 17 marca 2014 r.