Czy na pracownika z umiarkowaną niepełnosprawnością na stałe, u którego przyczyna inwalidztwa oznaczona jest literką N, a orzeczenie wydano w połowie maja 2002 r., należy się podwyższone dofinansowanie? Pracownik ma padaczkę. Czy jeśli doniesie zaświadczenie od lekarza specjalisty, że choruje na tę dolegliwość, dostaniemy wyższe dofinansowanie? – pyta czytelnik Rzeczpospolitej.
Nie – odpowiada ekspert współpracujący z dziennikiem „Rz”. Nawet jeżeli pracownik dostarczy pracodawcy zaświadczenie od lekarza o padaczce, nie będzie przysługiwało zwiększone dofinansowanie. A to dlatego, że od 1 stycznia 2011 r. schorzenia szczególne uprawniające do zwiększonego dofinansowania (tj. 06-E – epilepsja/padaczka, 02-P – choroba psychiczna, 01-U – upośledzenie umysłowe i 12-C – całościowe zaburzenia rozwojowe) muszą wynikać z orzeczeń, a nie z zaświadczeń od lekarzy. Wyjątkiem są tylko osoby niewidome w stopniu znacznym lub umiarkowanym.
Sposób dokumentowania szczególnych schorzeń, o których mowa w art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, reguluje załącznik do rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. nr 8, poz. 43 ze zm.).
Stwierdzenie dotyczące schorzenia szczególnego może wynikać z sentencji, symbolu przyczyny niepełnosprawności, wskazań lub uzasadnienia podanego w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności.
Więcej w Rzeczpospolitej z 24 marca 2014 r.
Nie – odpowiada ekspert współpracujący z dziennikiem „Rz”. Nawet jeżeli pracownik dostarczy pracodawcy zaświadczenie od lekarza o padaczce, nie będzie przysługiwało zwiększone dofinansowanie. A to dlatego, że od 1 stycznia 2011 r. schorzenia szczególne uprawniające do zwiększonego dofinansowania (tj. 06-E – epilepsja/padaczka, 02-P – choroba psychiczna, 01-U – upośledzenie umysłowe i 12-C – całościowe zaburzenia rozwojowe) muszą wynikać z orzeczeń, a nie z zaświadczeń od lekarzy. Wyjątkiem są tylko osoby niewidome w stopniu znacznym lub umiarkowanym.
Sposób dokumentowania szczególnych schorzeń, o których mowa w art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, reguluje załącznik do rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z objaśnieniem nr 8 do tego załącznika dla okresów sprawozdawczych przypadających od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r. włącznie osobami o szczególnych schorzeniach są te, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję, oraz osoby niewidome (schorzenia te dokumentuje się orzeczeniami, o których mowa w ustawie, innymi orzeczeniami lub zaświadczeniami lekarza specjalisty). Natomiast dla okresów sprawozdawczych od stycznia 2011 r. osobami o szczególnych schorzeniach są te, u których orzeczono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję (dokumentuje się je orzeczeniami, o których mowa w ustawie, lub innymi orzeczeniami), oraz niewidomi.
Stwierdzenie dotyczące schorzenia szczególnego może wynikać z sentencji, symbolu przyczyny niepełnosprawności, wskazań lub uzasadnienia podanego w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności.
Więcej w Rzeczpospolitej z 24 marca 2014 r.