Jak odpowiada dziennik „Rz” – zgodnie z art. 274 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej w razie stwierdzenia, że złożona przez podatnika deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy koryguje z urzędu deklarację poprzez naniesienie stosownych poprawek lub uzupełnień, jeżeli zmiana wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku lub wysokości straty w wyniku tej korekty nie przekracza 1000 zł.
Przesłankami wykonania przez organ podatkowy korekty z urzędu są zatem:

• stwierdzenie, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe

• stwierdzenie, że deklaracja zawiera inne oczywiste omyłki

• stwierdzenie, że deklaracja została wypełniona niezgodnie z ustalonymi wymaganiami.

Tryb wskazany w tym przepisie nie służy więc do korygowania wadliwości deklaracji spowodowanych błędnym uwzględnieniem lub pominięciem w podstawie opodatkowania danych wynikających z określonych zdarzeń rzutujących na jej wielkość.

Podobnie, wykazanie w deklaracji podatkowej innej kwoty podatku naliczonego niż wynikająca z faktur dokumentujących zakup towarów nie mieści się w pojęciu „ewidentna pomyłka rachunkowa”. Za ewidentną pomyłkę rachunkową można uznać tylko taką, która wprost wynika z deklaracji, bez potrzeby konfrontacji z dokumentami źródłowymi, będącymi podstawą danych wykazanych w deklaracji.

W takiej sytuacji organ podatkowy ma obowiązek nie tylko uwierzytelnić kopię skorygowanej deklaracji, lecz również doręczyć tę kopię podatnikowi. Wraz z doręczeniem takiej deklaracji organ podatkowy musi dołączyć informację o związanej z korektą deklaracji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku lub wysokości straty bądź informację o braku takich zmian.

Przykładowo podatnik, składając deklarację, może popełnić następujące błędy:

• wpisać dane w niewłaściwej rubryce,

• pomylić się rachunkowo, popełniając tzw. czeski błąd,

• pomylić się przy przenoszeniu kwot z poszczególnych pozycji,

• zaokrąglić kwotę podatku w nieprawidłowy sposób.

Na tak poczynioną „urzędowo” korektę deklaracji podatkowej podatnik może wnieść sprzeciw na piśmie do organu, który zrobił korektę, czyli do naczelnika urzędu skarbowego. Osobą uprawnioną do wniesienia sprzeciwu w tym trybie jest podatnik przedsiębiorca lub osoba przez niego upoważniona. Prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje więc tylko ściśle określonym podmiotom. Przepisy prawa podatkowego nie nakazują, aby wraz ze złożeniem sprzeciwu podatnik wskazał jego przyczyny i uzasadnienie. Podatnik może zatem wskazać, dlaczego składa taki sprzeciw, ale nie ma takiego obowiązku.

Termin do wniesienia sprzeciwu wynosi 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji. Termin ten ma charakter procesowy, gdyż określa granice czasowe dla danej czynności procesowej. Sprzeciw jest czynnością procesową i nie powoduje wygaśnięcia praw i obowiązków podatnika o charakterze materialnoprawnym.

Wniesienie przez podatnika sprzeciwu na urzędową korektę deklaracji powoduje jej anulowanie. Jeśli jednak podatnik nie wniesie sprzeciwu w ustawowo wskazanym terminie, to wspomniana urzędowa korekta deklaracji wywołuje skutki prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika.

Więcej w Rzeczpospolitej z 9 grudnia 2014 r.