Jak odpowiada ekspert współpracujący z dziennikiem „Rz” – podwyższenie ustawowej stawki amortyzacyjnej jest uzależnione od rodzaju środka trwałego oraz od okoliczności wykorzystywania tych środków trwałych przez podatników.

Podatnicy mogą podwyższać stawki podane w wykazie stawek amortyzacyjnych dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej – przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4.

Aby firma mogła korzystać z przyśpieszonej amortyzacji środków trwałych, w tym samochodów osobowych i ciężarowych, konieczne jest spełnienie ustawowych przesłanek. Pojazdy te muszą:

• być używane bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo

• wymagać szczególnej sprawności technicznej.

Zgodnie z ustawowymi objaśnieniami, przez maszyny, urządzenia i środki transportu wymagające szczególnej sprawności technicznej rozumie się te obiekty, które używane są:

• w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym,

• w warunkach terenowych,

• w warunkach leśnych,

• pod ziemią lub

• w innych okolicznościach wskazujących na bardziej intensywne zużycie.

Podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla posiadanych pojazdów nie uzasadnia:

• świadczenie usług transportu międzynarodowego – świadczenie takich usług nie oznacza automatycznie, że środki transportowe są używane bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych, ani też że wymagają szczególnej sprawności technicznej,

• gotowość świadczenia usług przez całą dobę – nie oznacza to, że środki te są faktycznie używane w pracy na trzy zmiany,

• oddanie środków transportu do używania na podstawie umowy leasingu operacyjnego.

Podatnik decyduje, czy podwyższenie stawek amortyzacyjnych dotyczy:

• środków trwałych, które spełniają warunki do takiego podwyższenia, np. wszystkich samochodów osobowych używanych u danego podatnika bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej, czy też

• poszczególnych samochodów używanych w tych warunkach.

W przypadku podwyższenia ustawowych stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników określonych w art. 221 ust. 2 ustawy o PIT albo art. 16i ust. 2 ustawy o CIT, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z wykazu stawek amortyzacyjnych (art. 22i ust. 6 ustawy o PIT albo art. 16i ust. 6 ustawy o CIT).

W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek dla środków transportowych, w tym samochodów osobowych i ciężarowych, stosownie do art. 22i ust. 3 ustawy o PIT i art. 16i ust. 3 ustawy o CIT, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22I i 22ł ustawy o PIT albo art. 16I i 16ł ustawy o CIT, wybierają jedną z metod amortyzacji dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji i stosują ją do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego (art. 22h ust. 2 ustawy o PIT i art. 16h ust. 2 ustawy o CIT).

Podwyższenie stawki amortyzacyjnej w omawianym trybie nie jest zmianą metody amortyzacji. Środek trwały w dalszym ciągu jest amortyzowany za pomocą metody liniowej, a zmianie ulega jedynie wysokość stawki amortyzacyjnej.

Więcej w Rzeczpospolitej z 15 kwietnia 2015 r.