Chodzi między innymi o wyrok sprzed roku (orzeczenie z 3 czerwca 2014 r., sygn. III PK126/13), w którym SN odmówił pracownicy prawa do 17,5 tys. zł odszkodowania przyznanego wcześniej przez sądy powszechne. Poszło o wysokość jej wynagrodzenia, które bez powodu było niższe niż jej koleżanek. SN stwierdził, że samo gorsze traktowanie to nie wszystko. Pracownik powinien także wskazać, jaka była jego przyczyna. A te wymienia art. 185a kodeksu pracy. W myśl tego przepisu pracownicy nie mogą być nierówno traktowani ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także ze względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Jeśli więc dyskryminacja wynika z tego, że przełożony po prostu nie lubi pracownika i tylko przez to nie daje mu podwyżek, to nierówno traktowany nie ma co liczyć na odszkodowanie przewidziane w kodeksie pracy.

Obecnie sądy pracy szczególną wagę przywiązują do tego, czy pracownik w pozwie prawidłowo wskazał przyczynę dyskryminacji.

Potwierdzają to statystyki wymiaru sprawiedliwości. W 2013 r. do sądów pracy wpłynęło 771 pozwów o odszkodowanie za dyskryminację, a w zeszłym roku już 912. W 2013 r. sądy uwzględniły żądania 62 pracowników, a w 231 przypadkach sprawa została umorzona lub oddalona. W 2014 r. odszkodowania wygrało tylko 44 pracowników, a już 370 wróciło z sądu z kwitkiem.

Więcej w Rzeczpospolitej z 20 maja 2015 r.