Jak odpowiada dziennik „Rz” – wymóg nowości określony w § 6 ust. 7 rozporządzenia został odniesiony wyłącznie do środków trwałych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a więc nabytych lub samodzielnie wytworzonych przez przedsiębiorcę pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika. Osobno w § 6 ust. 1 pkt 6 zostało uregulowane zagadnienie aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objętych najmem lub dzierżawą, mających postać leasingu finansowego obejmującego zobowiązanie do nabycia tych aktywów z dniem upływu najmu lub dzierżawy. Skoro dyspozycją ust. 7, nakładającego wymóg nowości środków trwałych nabywanych przez dużego przedsiębiorcę, objęte są wyłącznie środki wymienione w ust. 1 pkt 2, należy wnioskować, że wymóg ten nie ma zastosowania do środków trwałych wymienionych w pkt 6. Czy oznacza to, że duży przedsiębiorca, który zawrze umowę leasingu finansowego w odniesieniu do używanych środków trwałych, będzie mógł zaliczyć wynikające z tej umowy raty kapitałowe i raty odsetkowe poniesione do momentu oddania środka trwałego do używania do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą? Odpowiedź na to pytanie jest jednoznacznie pozytywna.

Należy przy tym podkreślić, że aby raty kapitałowe i raty odsetkowe związane z umową leasingu mogły zostać objęte pomocą w ramach SSE, muszą zostać spełnione łącznie trzy warunki:

1) umowa leasingu ma charakter leasingu finansowego w rozumieniu ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości i obejmuje zobowiązanie przedsiębiorcy do nabycia danego środka trwałego z dniem upływu okresu leasingu;

2) koszty związane z leasingiem są ponoszone w terminie określonym postanowieniami konkretnego zezwolenia strefowego (podczas obowiązywania danego zezwolenia strefowego);

3) przedmiotem umowy leasingu jest środek trwały inny niż grunty, budynki i budowle i jest przeznaczony do używania w zakładzie zlokalizowanym na terenie SSE w celu wykonywania działalności gospodarczej określonej w konkretnym zezwoleniu.

Z taką interpretacją zgodziła się Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji z 20 kwietnia 2015 r. (IBPBI/2/4510-101/15/MO). Uznała ona, że w przypadku środka trwałego, którego dotyczy umowa leasingu spełniająca powyższe kryteria, nie stosuje się wymogu nowości, określonego w § 6 ust. 7 rozporządzenia, odnoszącego się do dużych przedsiębiorców. Umowa leasingu finansowego różni się bowiem znacząco od umowy sprzedaży i brak jest podstaw do rozciągnięcia wymogu nowości także na ten typ umowy.

Więcej w Rzeczpospolitej z 8 czerwca 2015 r.