Polska spółka, która zapłaciła poza granicami Unii Europejskiej podatek o charakterze podobnym do VAT, ma prawo go zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Po jego odzyskaniu będzie jednak musiała rozpoznać przychód – czytamy w Rzeczpospolitej
Spółka świadcząca usługi związane z urządzeniami przemysłowymi wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych. Spółkę interesowała możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku o charakterze podobnym do podatku od wartości dodanej (VAT) zapłaconego poza granicami Unii Europejskiej.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej spółka realizuje wielomiesięczne kontrakty – również w krajach nienależących do Unii Europejskiej. W ramach tych kontraktów spółka świadczy usługi związane z demontażem, relokacją i montażem urządzeń przemysłowych i linii technologicznych. W celu uzyskania przychodu z zagranicznych kontraktów spółka ponosi różne koszty, np. koszt wynajmu maszyn i urządzeń, zakupu paliwa, posiłków, noclegów, przejazdów, zakupu części zamiennych i materiałów. Na dokumentach zakupowych wyszczególniona jest kwota netto należna za towary lub usługi oraz kwota podatku o charakterze podobnym do podatku od wartości dodanej. Spółka jest zobowiązana do uiszczenia kwoty brutto. Po uregulowaniu należności spółka planuje występować o zwrot podatku zapłaconego za granicą.
Prosząc o interpretację indywidualną, spółka chciała potwierdzić, że zapłacony za granicą podatek podobny do podatku od wartości dodanej może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, a po jego odzyskaniu – do przychodów podatkowych. Wnioskodawca argumentował, że ograniczenie dotyczące zaliczania VAT do kosztów dotyczy specyficznie polskiego podatku od towarów i usług i nie ma zastosowania do zagranicznych podatków pośrednich – jakkolwiek by były podobne do polskiego VAT. Równocześnie wnioskodawca wskazał, że w przypadku otrzymania zwrotu podatku należy go uznać za przychód.
Izba Skarbowa w Łodzi w interpretacji z 6 maja 2015 r. (IPTPB3/4510-74/15-2/KC) zgodziła się z tym stanowiskiem, uznając je za prawidłowe.
Więcej w Rzeczpospolitej z 22 czerwca 2015 r.