Jak odpowiada ekspert współpracujący z „DGP” – zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych za koszty płacy uważa się wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczane od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Zgodnie z art. 26a ust. 4 ustawy kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90 proc. faktycznie i terminowo poniesionych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – 75 proc. tych kosztów.

Kwota miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest więc ustalana w odniesieniu do faktycznie poniesionych kosztów płacy, które obejmują:

• wynagrodzenie brutto,

• obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe,

• obowiązkowe składki na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 2 pkt 4a ustawy).

Do kosztów płacy pracodawcy wykazywanych w poz. 52 załącznika INF-D-P nie wlicza się natomiast świadczeń, tj.:

• wszystkich zasiłków, w tym zasiłku chorobowego i rehabilitacyjnego,

• ekwiwalentów, w tym za urlop wypoczynkowy lub pranie odzieży,

• innych dodatków o świadczeniowym charakterze, odpraw, nagród jubileuszowych czy zapomóg.

Pracodawcy powinni także pamiętać, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych z PFRON nie przysługuje, m.in. jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Więcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 2 lipca 2015 r.