Polska spółka kapitałowa świadczy usługi budowlane, m.in. na terenie Szwecji. Na potrzeby realizacji inwestycji budowlanych w Szwecji polski podatnik wykorzystuje w tym kraju różnego rodzaju urządzenia budowlane, w tym: koparki bez operatora, kontenery na gruz, kontenery magazynowe, biurowe, sanitarne, przenośne toalety, tymczasowe rozdzielnie elektryczne, inne maszyny i urządzenia budowlane. Wnioskodawca wynajmuje te urządzenia i maszyny budowlane od niepowiązanych szwedzkich spółek.

Spółka polska spytała, czy jest zobowiązana do poboru podatku u źródła od wypłacanych należności na rzecz szwedzkich dostawców z tytułu usług wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych. Wątpliwość spółki pojawiła się w związku z licznymi pozytywnymi wyrokami, zgodnie z którymi tego rodzaju płatności nie powinny podlegać podatkowi u źródła w Polsce. Spółka podniosła dwa kluczowe argumenty. Po pierwsze, sam fakt uzyskania płatności przez zagranicznego kontrahenta1- od polskiej spółki nie powinien przesądzać o zaistnieniu obowiązku poboru podatku u źródła, ponieważ efekt usługi najmu (tj. inwestycje budowlane) będzie wykorzystany w Szwecji. Po drugie, obowiązek poboru podatku u źródła dotyczy korzystania z urządzeń przemysłowych, do których nie powinny się zaliczać urządzenia budowlane.

Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji z 18 marca 2015 r. (IBPBI/2/423-1523/14/BG) uznała stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Fiskus stwierdził, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” należy rozumieć możliwie jak najszerzej, co w konsekwencji doprowadza do konkluzji, że mieszczą się w nim wszelkie wytwory przemysłowe, a więc także m.in. maszyny i urządzenia budowlane. Dodatkowo, zdaniem Izby, zagraniczny kontrahent uzyskuje dochód na terenie Polski, również gdy Polska jest miejscem wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z urządzeń na terenie Szwecji. Miejsce wypłaty jest jednym z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów.

Więcej w Rzeczpospolitej z 6 lipca 2015 r.