Jak odpowiada ekspert współpracujący z dziennikiem „Rz” – podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników stanowi przychód w rozumieniu ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to przychód z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z wyłączeniem:

• wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

• zasiłków z ubezpieczeń społecznych,

• przychodów zwolnionych ze składek na podstawie rozporządzenia MPiPS z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Katalog przychodów zwolnionych ze składek zawiera § 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z jego ust. 1 pkt 11 z podstawy składek wyłączona jest wartość finansowanych przez pracodawcę posiłków udostępnionych pracownikom do spożycia bez prawa do ekwiwalentu z tego tytułu, do wysokości maksymalnej miesięcznej kwoty 190 zł. W tym przepisie mowa jest jednak wyłącznie o posiłkach. Oznacza to, że z podstawy wymiaru składek można wyłączyć tzw. karty dofinansowania o wartości do 190 zł, ale wyłącznie te, które uprawniają do wymiany na posiłek w różnych punktach gastronomicznych typu bar czy restauracja. Wspomniane karty powinny być zatem realizowane tylko w placówkach gastronomicznych, które mają w ofercie posiłki w formie gotowych dań.

Powyższy przepis – § 2 ust. 1 pkt 11 – należy interpretować ściśle. Stanowi on bowiem jeden z wielu wyjątków od zasady uwzględniania w podstawie wymiaru każdego przychodu pracownika uzyskanego z tytułu stosunku pracy.

Powyższe prowadzi do wniosku, że z oskładkowania nie są wyłączone karty dofinansowania, które są przeznaczone nie tylko na zakup gotowych posiłków w punktach gastronomicznych, ale również obejmujące możliwość zakupu produktów w sklepach spożywczych.

Na potwierdzenie ww. kierunku interpretacyjnego przywołać można wyrok Sądu Najwyższego z 10 września 2013 r. (II UK 74/13).

Więcej w Rzeczpospolitej z 31 grudnia 2015 r.