Jak odpowiada dziennik „Rz” – przy wystawianiu zaświadczenia o zarobkach na formularzu ZUS Rp-7 pracodawcy nie są upoważnieni do wyboru najkorzystniejszych lat z zarobkami bez wiedzy pracownika. We wniosku o wydanie tego dokumentu pracownik wskazuje okres zatrudnienia, z którego ma być ustalone osiągane przez niego wynagrodzenie. Pozwoli to uniknąć błędu, a tym samym jego zawyżenia lub zaniżenia.

Obowiązek wystawienia pracownikowi lub organowi rentowemu zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk ZUS Rp-7) wynika z art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 748,). Zgodnie z nim pracodawcy muszą:

• współdziałać z pracownikiem w gromadzeniu dokumentacji niezbędnej do przyznania świadczenia,

• wydawać pracownikowi lub ZUS zaświadczenia niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń i ich wysokości.

Te zasady stosuje się odpowiednio do innych płatników składek, z wyjątkiem zleceniodawców, osób fizycznych zatrudniających pracowników, niewypłacających świadczeń z ubezpieczenia chorobowego oraz płatników, którzy opłacają składki tylko za siebie i osoby współpracujące.

Pracodawca musi kompletować wniosek o świadczenie wyłącznie dla osoby ubezpieczonej, za którą w chwili zgłoszenia przez nią wniosku o emeryturę lub rentę opłaca składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Pracodawca nie współdziała w składaniu wniosków o emeryturę dla osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r., które przechodzą na świadczenie na tzw. nowych zasadach (na mocy art. 24 i 184 ustawy emerytalnej). Ta grupa ubezpieczonych samodzielnie zgłasza wnioski emerytalne bezpośrednio w ZUS (art. 182 ustawy).

Również urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., którzy będą przechodzić na emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym lub na emeryturę wcześniejszą dla wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub charakterze, sami zgłaszają wnioski o emeryturę w ZUS. Dlatego dla tych osób pracodawca nie musi kompletować i sporządzać wniosku oraz składać go we właściwym oddziale ZUS.

Jednak szef całkowicie nie uwolni się od obowiązków wobec ZUS. We wszystkich tych sprawach, w których do obliczenia wysokości emerytury konieczna będzie dokumentacja wpływająca na ustalenie wysokości świadczenia, musi wydać odpowiednie dokumenty, np. ZUS Rp-7, świadectwa pracy.

Wysokość emerytury, renty, jak i kapitału początkowego pracownika w dużym stopniu Zależy od prawidłowego ZUS RP-7. Jeśli w wyniku błędnego wpisania danych w tym druku świadczenie emerytalne lub rentowe zostanie naliczone i będzie wypłacane w zawyżonej wysokości, powstanie nadpłata. Odpowiedzialność za to poniesie pracodawca, który wpisał złe informacje.

Skutki podania nieprawdziwych danych w świadectwie pracy lub zaświadczeniu wydanym pracownikowi określa art. 84 ust. 6 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1585 ze zm.). W myśl tego przepisu, „jeżeli pobranie nienależnych świadczeń zostało spowodowane przekazaniem przez płatnika składek lub inny podmiot nieprawdziwych danych mających wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość, obowiązek zwrotu tych świadczeń wraz z odsetkami obciąża odpowiednio płatnika składek lub inny podmiot”. Gdy pracownik poniósł szkodę polegającą na zaniżonym świadczeniu, może domagać się jej naprawienia na podstawie kodeksu cywilnego.

Więcej w Rzeczpospolitej z 7 stycznia 2015 r.