Jak odpowiada „GP” – na okoliczność przekazania prywatnego telefonu na potrzeby firmy podatnik jest zobowiązany sporządzić dokument zawierający przede wszystkim informacje o wartości przekazywanego składnika majątku i dacie przekazania go do używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Może on mieć formę oświadczenia przedsiębiorcy.

Jeśli przekazany na potrzeby firmy aparat telefoniczny podatnik nabył w drodze kupna i zostanie on uznany za środek trwały w prowadzonej działalności, to jego wartość początkową stanowić będzie cena nabycia. Wynika to z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o pdof (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.). Podatnik powinien ustalić ją na podstawie posiadanego dowodu zakupu telefonu (faktury). Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych o wartości poniżej 3.500 zł dokonuje się w równych ratach (np. co miesiąc) albo jednorazowo – w miesiącu oddania ich do używania lub w miesiącu następnym (art. 22f ust. 3 ustawy o pdof).

Skoro wartość przekazywanego telefonu komórkowego spełniającego definicję środka trwałego nie przekracza 3.500 zł, to w myśl art. 22d ust. 1 ustawy o pdof podatnik nie ma obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych. Zgodnie z tym przepisem, jeśli wartość początkowa składników majątku spełniających warunki do uznania ich za środki trwałe nie przekracza 3.500 zł, to wydatki na ich nabycie mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Jeżeli podatnik, o którym mowa w pytaniu, zamierza skorzystać z takiego rozwiązania, to w dacie przekazania aparatu telefonicznego na potrzeby firmy powinien jego wartość ująć w księdze podatkowej w kolumnie 13 „Pozostałe wydatki”. Ponadto gdy wartość początkowa niezaliczonego do środków trwałych aparatu telefonicznego przekracza 1.500 zł, należy wpisać go do ewidencji wyposażenia (§ 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów – Dz. U. z 2014 r. poz. 1037).

Więcej w Gazecie Podatkowej z 25 stycznia 2016 r.