Pojęcie umowy timesharingowej nie występuj e w przepisach dotyczących podatków dochodowych. Przychody z transakcji timesharingowych są przychodami z działalności gospodarczej. Dochody przedsiębiorców z umów timesharingowych opodatkowane są na zasadach ogólnych, właściwych dla dochodów z najmu i dzierżawy – czytamy w Rzeczpospolitej
Przedsiębiorca będący osobą fizyczną ma do wyboru dwie alternatywne opcje rozliczeń z urzędem skarbowym:
• według skali podatkowej,
• przy zastosowaniu podatku liniowego.
Należy przy tym pamiętać, że o wyborze podatku liniowego powinna decydować wysoka kwota generowanych dochodów. W takim przypadku podatek liniowy umożliwi uniknięcie drugiego stopnia skali podatkowej (32 proc). Jednak wybór podatku liniowego wiąże się z rezygnacją z większości ulg i odliczeń przysługujących przedsiębiorcom opodatkowanym na zasadach ogólnych.
Osobie fizycznej prowadzącej działalność nie będzie natomiast przysługiwało prawo do rozliczania przychodów z tytułu umowy timesharingowej stawką ryczałtu ewidencjonowanego. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ten sposób rozliczania dotyczy bowiem obiektów wynajmowanych/dzierżawionych poza prowadzoną działalnością gospodarczą.
Z kolei przedsiębiorca będący osobą prawną rozlicza się z urzędem skarbowym z tytułu transakcji timesharingowych w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa.
Obowiązek podatkowy w podatku dochodowym z tytułu zawarcia umowy timesharingowej powstaje w dacie wygenerowania przychodu podatkowego, tj. w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze (w przypadku gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych), względnie w dniu wykonania usługi, nie później jednak niż w dniu wystawienia faktury lub uregulowania należności (art. 14 ust. 1c i 1e ustawy o PIT; art. 12 ust. 3a i 3c ustawy o CIT).
Gdy przedsiębiorca przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat timesharingowych, a umowa ta między stronami nie wygasa, do przychodów przedsiębiorcy nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności. Opłaty ponoszone przez konsumenta na rzecz osoby trzeciej są przychodem przedsiębiorcy w dniu wymagalności zapłaty (por. art. 14 ust. 2b ustawy o PIT; art. 12 ust. 4b ustawy o CIT). Do kosztów podatkowych przedsiębiorca zaliczy dyskonto lub wynagrodzenie zapłacone osobie trzeciej (art. 22 ust. 1h ustawy o PIT; art. 15 ust. 7 ustawy o CIT).
Transakcje timesharingowe mogą mieć charakter transgraniczny. Dochód uzyskany przez polskiego przedsiębiorcę za granicą, mimo opodatkowania u źródła, podlega co do zasady opodatkowaniu także w Polsce. Jednocześnie polski podatnik stosuje jedną z metod unikania podwójnego opodatkowania przewidzianych we właściwej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania: wyłączenia lub zaliczenia (pełnego bądź proporcjonalnego). Przy braku upo zastosowanie ma metoda zaliczenia proporcjonalnego (art. 30c ust. 4 ustawy o PIT; art. 20 ust. 1 ustawy o CIT).
Odliczenie podatku u źródła zapłaconego za granicą jest możliwe jedynie w roku, w którym nastąpiło opodatkowanie przychodu uzyskanego w obcym państwie.
Więcej w Rzeczpospolitej z 25 maja 2016 r.