Pracownik z powodu długotrwałej niezdolności do pracy wykorzystał podstawowy okres zasiłkowy wynoszący 182 dni. Od 183. dnia jego niezdolności do pracy pobierał przez 12 miesięcy świadczenie rehabilitacyjne. Po świadczeniu wrócił do pracy, miało to miejsce 20 października 2015 r. Od tej pory nie chorował. Na początku zeszłego tygodnia oznajmił, że lekarz prowadzący kieruje go na świadczenie rehabilitacyjne. Czy pracownik z powodu tej samej choroby może otrzymać takie świadczenie? – pyta czytelnik Gazety Podatkowej
Jak odpowiada „GP” – tak, ale wyłącznie, gdy po wyczerpaniu zasiłku chorobowego będzie on nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza będą rokowały odzyskanie przez niego zdolności do pracy.
Warunki uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego określa art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372), zwanej ustawą zasiłkową.
Decydujące znaczenie dla przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego ma uprzednie korzystanie z zasiłku chorobowego. Co więcej, o okolicznościach dotyczących stanu zdrowia oraz długości okresu niezbędnego do przywrócenia zdolności do pracy orzeka lekarz orzecznik ZUS albo komisja lekarska tego organu, będąca II instancją.
Natomiast do obowiązków lekarza leczącego pracownika należy przeprowadzenie badania i ocena, czy stan zdrowia ubezpieczonego uzasadnia zgłoszenie wniosku o ustalenie prawa do:
• świadczenia rehabilitacyjnego albo
• renty z tytułu niezdolności do pracy.
Przy czym czynności takiej lekarz dokonuje nie później niż na 60 dni przed zakończeniem okresu zasiłkowego. Tak wynika z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy… (Dz. U. z 2015 r. poz. 2013).
Jeśli więc zachodzi u pracownika konieczność korzystania ze świadczeń chorobowych związanych z jego niezdolnością do pracy, to w pierwszej kolejności powinno to być odpowiednio wynagrodzenie chorobowe i/albo zasiłek chorobowy.
Z zasad korzystania z nich wynika, że gdyby nawet niezdolność do pracy pracownika była spowodowana tą samą chorobą co poprzednia (z tytułu której pobierał wynagrodzenie chorobowe/zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne), to nie byłoby obecnie przeszkód, aby takie świadczenie chorobowe ponownie otrzymał. Ponowna niezdolność do pracy pracownika powstałaby bowiem po przerwie przekraczającej 60 dni od ustania poprzedniej niezdolności (19 października 2015 r.), a więc uprawnienia do tego świadczenia nabyłby w ramach nowego okresu zasiłkowego (art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej).
Więcej w Gazecie Podatkowej z 25 maja 2016 r.