We wniosku o interpretację spółka podała, że świadczy usługi remontowe i serwisowe poza granicami krają Wynajmuje narzędzia, elementy zaplecza technicznego oraz sanitarnego od dostawców z siedzibą na terytorium państwa, w którym wykonuje dane prace, będących rezydentami podatkowymi państw, w których znajduje się ich siedziba lub miejsce zamieszkania. Firma zapytała czy w takiej sytuacji jest zobowiązana do poboru oraz odprowadzenia do urzędu skarbowego zryczałtowanego CIT (tzw. podatku u źródła) od należności wypłacanych z tytułu wynajmu narzędzi oraz elementów zaplecza technicznego i sanitarnego wykorzystywanych wyłącznie poza granicami Polski.

Wbrew stanowisku spółki fiskus odpowiedział, że tak. Wskazał, że dla oceny, czy przychody zagranicznych osób prawnych powstały na terenie RP decydujące jest miejsce osiągania dochodów, a nie miejsce świadczenia usługi, wykonywania czynności lub miejsce wypłaty. Jeśli świadczenia są wykonywane na rzecz polskiego podmiotu (polskiego rezydenta podatkowego), to dochodzi do osiągania przez nierezydentów dochodów na terenie Polski. Wypłacając należności z tytułu wynajmu narzędzi oraz elementów zaplecza technicznego i sanitarnego podatnikom niemającym siedziby na terytorium Polski, spółka będzie miała obowiązek obliczenia, poboru i wpłaty do urzędu skarbowego zryczałtowanego CIT. Jeżeli należność jest wypłacana z tytułu wskazanych świadczeń na rzecz nierezydenta mającego siedzibę lub zarząd w kraju, z którym Polska zawarła umowę w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, to należy uwzględnić przepisy tej umowy, pod warunkiem posiadania certyfikatu rezydencji. W przypadku państw, z którymi Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zastosowanie będą miały wprost przepisy ustawy o CIT.

WSA we Wrocławiu nie podzielił tego stanowiska. Odwołując się do orzecznictwa NSA stwierdził, że na podstawie polskiego prawa podatkowego nie można wiązać ograniczonego obowiązku podatkowego nierezydenta z uzyskaniem przychodu od kontrahenta, który jest spółką polską, na podstawie umowy o wykonanie usług, których realizacja nie jest związana z terytorium RP. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT obowiązek podatkowy nierezydentów jest bowiem ściśle powiązany z uzyskiwaniem dochodów (przychodów) na terytorium Polski.

Z taką wykładnią przepisów nie zgodził się jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 19 maja 2016 r. II FSK1577/14). Zwrócił uwagę, że w spornym zakresie ukształtowała się niejednolita linia orzecznicza.

Z jednej strony w wielu orzeczeniach przyjmowano, że dla objęcia przychodów nierezydentów z tytułu wypłat należności przez polskich rezydentów polską jurysdykcją podatkową niewystarczające jest ustalenie, że źródłem wypłat tych należności jest polski rezydent podatkowy. Uznanie, że nierezydent osiąga dochód na terenie Polski jest możliwe dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że również rezultat świadczonej przez niego usługi w postaci powstania lub powiększenia przychodu następuje u usługodawcy na terytorium Polski.

Jednak zapadały również orzeczenia, uznające, że obowiązek zapłaty podatku u źródła powstaje w sytuacji, gdy podmiot zagraniczny uzyska dochód od spółki będącej polskim rezydentem podatkowym, czyli źródło dochodów będzie położone na terytorium RP. Zgodnie z tym stanowiskiem, miejsce świadczenia usług, wykonywania czynności lub miejsce dokonania wypłaty nie ma dla omawianej kwestii znaczenia. I właśnie za tą niekorzystną dla podatników linią opowiedział się skład rozpatrujący sporną sprawę.

Więcej w Rzeczpospolitej z 8 czerwca 2016 r.