Jak odpowiada „GP” – rozrachunki z pracownikami z tytułu wypłacanych im świadczeń urlopowych ewidencjonuje się najczęściej na koncie 23-4 „Pozostałe rozrachunki z pracownikami”. Stąd ich wypłata przelewem bankowym powinna zostać odniesiona na stronę Wn tego konta, a drugostronnie na konto 13-0 „Rachunek bieżący”.

Jeżeli jednostka nie jest zobowiązana do tworzenia ZFŚS, może zdecydować o wypłacaniu pracownikom świadczenia urlopowego. Wypłata takiego świadczenia następuje ze środków obrotowych pracodawcy na warunkach określonych w ustawie o ZFŚS (Dz.U. z 2015 r. poz. 111 ze zm.). W świetle art. 3 ust. 4 tej ustawy, wysokość świadczenia urlopowego nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego na ZFŚS odpowiedniego do rodzaju zatrudnienia pracownika. Przy czym jego wysokość ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy pracownika (nie dotyczy to pracowników młodocianych). W 2016 r. maksymalna wysokość świadczenia urlopowego dla osoby zatrudnionej w normalnych warunkach pracy w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 1.093,93 zł.

W księgach rachunkowych świadczenie urlopowe obciąża koszty działalności operacyjnej. Jego naliczenie można ewidencjonować następująco:

– Wn konto 40 „Koszty według rodzajów” (w analityce: Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia) lub odpowiednie konto zespołu 5,

– Makonto23-4„Pozostałe rozrachunki z pracownikami”.

Z uwagi na to, że świadczenie urlopowe stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, pracodawca zobowiązany jest pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, którą księguje się zapisem:

– Wn konto 23-4 „Pozostałe rozrachunki z pracownikami”,

– Ma konto 22 „Rozrachunki publicznoprawne” (w analityce: Rozrachunki z urzędem skarbowym – pdof).

Świadczenie urlopowe, które jest wypłacane do wysokości nieprzekraczającej rocznie kwoty odpisu podstawowego, nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne ani ubezpieczenie zdrowotne.

Więcej w Gazecie Podatkowej z 6 czerwca 2016 r.