Prawo do renty rodzinnej przysługuje tylko dziecku całkowicie niezdolnemu do pracy, a także niezdolnemu do samodzielnej egzystencji, które nie mogło uzyskać renty z tytułu niezdolności do pracy – czytamy w Rzeczpospolitej
Mężczyzna urodził się w 1959 r. W latach 1974-1977 uczęszczał do zespołu szkół specjalnych. Ostatni okres nauki zakończył 31 sierpnia 1977 r. Od 2 listopada 1979 r. do 17 kwietnia 1987 r. pracował z przerwami. W czasie nauki pobierał rentę rodzinną po zamarłej matce. Następny wniosek o nią złożył w 1990 r. Nie uzyskał jej, gdyż nie spełniał warunków z art. 39 ustawy z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Został wówczas uznany za inwalidę II grupy ze stwierdzonym inwalidztwem od dzieciństwa i pogorszeniem zdrowia po 1983 r. ze względu na trwałe zaburzenia psychiczne – schizofrenię. Ustalono także, że jeszcze przed 1977 r. odwołujący się był inwalidą III grupy i wymagał opieki i współdziałania osób drugich
W kolejnych latach ponownie wnosił o przyznanie mu renty rodzinnej po matce oraz renty inwalidzkiej. Nie otrzymał żadnego z tych świadczeń. W 2010 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie renty rodzinnej po matce. Sądy nie uznały jego stanowiska. W rozstrzygnięciu powołały się na art. 68 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.; dalej: ustawa emerytalna). Ustaliły, że przed zakończeniem edukacji, tj. przed 31 sierpnia 1977 r. u odwołującego się nie powstała całkowita niezdolność do pracy. Co prawda od dzieciństwa miał on deficyt intelektualny (upośledzenie w stopniu lekkim) uwarunkowany prawdopodobnie dysfunkcją ośrodkowego układu nerwowego, który powodował zaliczenie go do III grupy inwalidów ze wskazaniem na konieczność opieki i współdziałania rodziny, lecz objawy schizofrenii rozwinęły się dopiero w latach 80-tych. Tym samym ponieważ jego całkowita niezdolność do pracy nie powstała przed zakończeniem nauki, nie można mu przyznać prawa do renty rodzinnej. Nie zostały bowiem spełnione warunki z art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej. Od tego wyroku odwołujący wniósł skargę kasacyjną, którą Sąd Najwyższy w wyroku z 8 marca 2016 r. (II UK100/15) oddalił.
Więcej w Rzeczpospolitej z 9 czerwca 2016 r.