Na rehabilitację mogą być skierowane osoby:

• ubezpieczone zagrożone całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy, albo

• uprawnione do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu tytułu do ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, albo

• pobierające rentę okresową z tytułu niezdolności do pracy, rokujące jednocześnie odzyskanie zdolności do pracy po przeprowadzeniu rehabilitacji.

Wniosek o potrzebie rehabilitacji może sporządzić każdy lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, bez względu na miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych (także w prywatnym gabinecie lekarskim).

Wniosek o rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS powinien zawierać:

• dane personalne pacjenta (imię i nazwisko, PESEL, adres zamieszkania oraz numer telefonu),

• rozpoznanie choroby podstawowej i chorób współistniejących,

• opinię o pozytywnym rokowaniu odzyskania zdolności do pracy.

Sporządzony przez lekarza wniosek o rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej można złożyć w dowolnej placówce ZUS. Następnie lekarz orzecznik, po przeprowadzeniu badania lub zaocznie, wydaje orzeczenie o potrzebie rehabilitacji.

Turnus rehabilitacyjny trwa 24 dni. Rehabilitacja jest prowadzona w systemie stacjonarnym – poza miejscem zamieszkania, albo ambulatoryjnym – w miejscu zamieszkania.

W systemie stacjonarnym przeprowadza się rehabilitację leczniczą:

• narządu ruchu,

• układu krążenia,

• układu oddechowego,

• schorzeń psychosomatycznych,

• schorzeń onkologicznych po leczeniu nowotworu gruczołu piersiowego,

• schorzeń narządu głosu.

Natomiast w systemie ambulatoryjnym odbywa się rehabilitacja:

• narządu ruchu,

• układu krążenia, w tym monitorowanego telemedycznie.

Rehabilitacja jest bezpłatna. ZUS pokrywa także koszty zakwaterowania, wyżywienia oraz przejazdu z miejsca zamieszkania do ośrodka rehabilitacyjnego najtańszym środkiem komunikacji publicznej.

Więcej w Rzeczpospolitej z 22 lipca 2016 r.