Przed kłopotami chronią tylko rzetelne księgi

Rzeczpospolita (2009-06-10), autor: Izabela Lewandowska , oprac.: GR

czerwiec 11, 2009

Przy opodatkowaniu, a więc na podstawie skali podatkowej, a także podatkiem liniowym, w koszty możemy wrzucać tylko wydatki na prowadzenie firmy faktycznie poniesione. Nie można uwzględniać kosztów średnich zryczałtowanych.

Przedsiębiorcy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów nie mają żadnego ogólnego limitu kosztów. Zasadą jest, że zaliczają w koszty i wpisują do księgi wszelkie wydatki faktycznie poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Źródła przychodów wpisuje się do księgi na podstawie dowodów księgowych. Prowadzenie księgi przychodów i rozchodów, normuje rozporządzenie ministra finansów z 26 sierpnia 2003 r. W rozporządzeniu tym wskazuje się m.in. jakie dokumenty są dowodami księgowymi i w jaki sposób dokonywać zapisów w księdze, jakie ewidencje obowiązany jest prowadzić podatnik.

Zasadą jest, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych, według skali podatkowej, rozliczający się za pomocą księgi podatkowej przychodów I rozchodów. Jednakże sama ustawa o PIT wprowadza wyjątki od tej zasady. W art. 23 tej ustawy zamieszczono liczącą ponad 60 pozycji listę wydatków (i limitów wydatków), które chociaż w sensie ekonomicznym są kosztem działalności gospodarczej, to do celów podatkowych nie są uważane za taki koszt.

Niektóre z tych postanowień dotyczą kosztów używania do celów firmy niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych prywatnego samochodu osobowego stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą lub jej małżonka oraz zaliczania do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących.

Więcej w Rzeczpospolitej z 10 czerwca 2009 r.