Sąd Najwyższy w sprawie uczestnictwa w WTZ

Rzeczpospolita (2009-08-14), autor: Izabela Lewandowska , oprac.: GR

sie 17, 2009

Prawny opiekun może na drodze sądowej zmusić prowadzącego terapią zajęciową do objęcia osoby upośledzonej umysłowo tą formą rehabilitacji.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że instytucja, której starosta powierzył realizację obowiązków z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych umysłowo, nie ma prawa decydowania, kogo przyjmie na zajęcia rehabilitacyjne, a kogo nie. Musi zakwalifikować do uczestnictwa w WTZ osobę mającą właściwe orzeczenie i wystąpić do powiatu o zawarcie odpowiedniej umowy. Przeciwdziała to również możliwości wybierania przez prowadzących WTZ osób najmniej kłopotliwych kosztem osób wymagających zwiększonych starań.

Dopiero po przyjęciu do WTZ i upływie określonego ustawowo czasu rehabilitacji rada programowa ocenia jej efekty i może m.in. wystąpić o skierowanie do ośrodka wsparcia ze względu na brak postępów w rehabilitacji i złe rokowania.

Sąd Najwyższy po analizie przepisów stwierdził, że osoba, na rzecz której umowa dotycząca rehabilitacji w WTZ powinna być zawarta, może wystąpić do sądu o zobowiązanie jednostki prowadzącej WTZ do podjęcia takich działań. Wyrok sądu uwzględniający to żądanie umożliwi staroście objęcie osoby uprawnionej tą formą terapii.

Więcej w Rzeczpospolitej z 14 sierpnia 2009 r.