Brak stwierdzonej choroby zawodowej nie wykluczy renty

Rzeczpospolita (2009-09-17), autor: Ryszard Sadlik , oprac.: GR

wrz 18, 2009

Niezdolność do pracy spowodowana schorzeniem zawodowym daje możliwość uzyskania renty. Nie ma przy tym znaczenia, czy fakt takiej choroby został stwierdzony odpowiednią decyzją.

Brak takiej decyzji lub nawet decyzja stwierdzająca, że pracownik nie jest chory na chorobę zawodową, nie wiąże sądu w postępowaniu o wypłatę renty. W myśl bowiem art. 6 ust. i pkt 6 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (DzU nr 199. poz. 1673 ze zm.) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek choroby zawodowej, przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Przy czym za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, który zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (DzU nr 105, poz. 869).

Decyzja inspektora sanitarnego stwierdzająca chorobę zawodową lub określająca jej brak albo też w ogóle brak takiej decyzji nie ma zasadniczego wpływu na odmowę lub przyznanie przez sąd renty z tytułu niezdolności do pracy powstałej wskutek choroby zawodowej. Decydujące znaczenie ma tu bowiem ustalenie, czy choroba ta istnieje i czy jest przyczyną niezdolności do pracy. Istotne jest przy tym, że decyzja inspektora sanitarnego ma tylko charakter deklaratoryjny.

Stwierdzenie lub brak choroby zawodowej stanowi zaś okoliczność którą sąd w razie sporu ocenia samodzielnie, z reguły poprzez dopuszczenie dowodu z opinii lekarzy – biegłych sądowych. Tak też wypowiadał się Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 16 czerwca 1994 r. (II PZP 4/94). stwierdzając, że sąd powszechny rozpoznający sprawę o świadczenia z tytułu choroby zawodowej nie jest związany decyzją inspektora sanitarnego.

Więcej w Rzeczpospolitej z 17 września 2009 r.